Teatrzyk „Zielona Gęś” ma zaszczyt przedstawić: polityczną burleskę pt.

Panowie, zebraliśmy się w tym Paryżu można powiedzieć rodzinnie, wszystko starzy prenumeratorzy i współpracownicy „Przekroju” i widzowie teatrzyku „Zielona Gęś”.

„Zielonyj Guś”.

„Green Goose”.

„Oie verte”.

Yes. Green Goose. I remember. British ambassy. Okay.

Tak. Zielona Gęś. Pamiętam. Ambasada brytyjska. Okay.

Witam tedy serdecznie: Red. Jerzego Zagórskiego z Krakowa („Przekrój”), Red. Jana Kotta z Łodzi („Przekrój”), Red. Bolesława Surówkę z Katowic (Niejaki X), Red. Mariana Podkowińskiego z Berlina („Przekrój”), Red. Karola Ferstera-Charliego z Krakowa („Przekrój”).

God save Constantin Bęc-Superowski!

Boże, chroń Bęc-Walskiego!

Panowie, na litość boską, o co właściwie chodzi?

Chodzi o ocalenie cywilizacji.

Kto, pytam się, ocalił cywilizację starożytną? Gęś Kapitolińska. Kto ocali cywilizację nowożytną? Zielona Gęś. Bo ona jest więcej niż kapitolińska. Ona jest kapitalna. Cywilizacja i Kraków zostaną pomalutku ocalone. Nie od razu Kraków zbudowano.

Bardzo dobrze.

A powiedzcie mi, panowie, tak szczerze, co to jest konferencja pokojowa?

Konferencja pokojowa to jest taki wesoły obiad po pogrzebie. Chodzi tylko o to, żeby nieboszczyka nie zakopywać za głęboko. A nuż się jeszcze przyda.

Konferencja pokojowa to jest wspólna fotografia kilkunastu panów w cylindrach, którzy robią przyjemny wyraz twarzy i dają sobie słowo honoru, że już więcej nie będą.

Konferencja pokojowa to narada ojców, żeby dzieciom było lepiej.

Tak, panowie, na oczach naszych rodzi się nowy, lepszy świat. A świat stary tonie. Stary świat jest topielcem.

Brawo!

Skoro pan ośmielił się powiedzieć „brawo”, niech pan powie, jaka jest różnica między topielcem i Zieloną Gęsią?

Nie wiem.

Wstyd. Ja panu powiem. Topielec najprzód się denerwuje, a potem jest zielony, a Zielona Gęś jest najprzód zielona, a potem denerwuje się 800 000 czytelników.

8 sierpnia 1946