Loreva

Pokolenie (Wiatr drzewa spienia...)

Wiatr drzewa spienia. Ziemia dojrzała. 
Kłosy brzuch ciężki w górę unoszą 
i tylko chmury — palcom czy włosom 
podobne — suną drapieżnie w mrok. 
Ziemia owoców pełna po brzegi 
kipi sytością jak wielka misa. 
Tylko ze świerków na polu zwisa 
głowa obcięta strasząc jak krzyk. 
Kwiaty to krople miodu — tryskają 
ściśnięte ziemią, co tak nabrzmiała, 
pod tym jak korzeń skręcone ciała, 
żywcem wtłoczone pod ciemny strop. 
Ogromne nieba suną z warkotem. 
Ludzie w snach ciężkich jak w klatkach krzyczą. 
Usta ściśnięte mamy, twarz wilczą, 
czuwając w dzień, słuchając w noc. 
Pod ziemią drążą strumyki — słychać — 
krew tak nabiera w żyłach milczenia, 
ciągną korzenie krew, z liści pada 
rosa czerwona. I przestrzeń wzdycha. 
Nas nauczono. Nie ma litości. 
Po nocach śni się brat, który zginął, 
któremu oczy żywcem wykłuto, 
któremu kości kijem złamano; 
i drąży ciężko bolesne dłuto, 
nadyma oczy jak bąble — krew. 
Nas nauczono. Nie ma sumienia. 
W jamach żyjemy strachem zaryci, 
w grozie drążymy mroczne miłości, 
własne posągi — źli troglodyci1. 
Nas nauczono. Nie ma miłości. 
Jakże nam jeszcze uciekać w mrok 
przed żaglem nozdrzy węszących nas, 
przed siecią wzdętą kijów i rąk, 
kiedy nie wrócą matki ni dzieci 
w pustego serca rozpruty strąk. 
Nas nauczono. Trzeba zapomnieć, 
żeby nie umrzeć rojąc to wszystko. 
Wstajemy nocą. Ciemno jest, ślisko. 
Szukamy serca — bierzemy w rękę, 
nasłuchujemy: wygaśnie męka, 
ale zostanie kamień — tak — głaz. 
I tak staniemy na wozach, czołgach, 
na samolotach, na rumowisku, 
gdzie po nas wąż się ciszy przeczołga, 
gdzie zimny potop omyje nas, 
nie wiedząc: stoi czy płynie czas. 
Jak obce miasta z głębin kopane, 
popielejące ludzkie pokłady 
na wznak leżące, stojące wzwyż, 
nie wiedząc, czy my karty iliady2 
rzeźbione ogniem w błyszczącym złocie, 
czy nam postawią, z litości chociaż, 
nad grobem krzyż. 

22 lipca 1943

  1. troglodyta — jaskiniowiec; osoba nieokrzesana, prymitywna. [przypis edytorski] ↩
  2. Iliada — jeden z najstarszych, obok Odysei, zabytek literatury europejskiej, epos bohaterski starożytnego poety greckiego Homera, datowany na VIII a. VII w. p.n.e., opisujący dzieje wojny trojańskiej. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pokolenie (Wiatr drzewa spienia) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-pokolenie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis