Rozdział XVI. O zapłacie, abdanku i wróceniu się do ojczyzny Elearów polskich

Nowego strażnika czujność. Dla2 pokoju na cesarskiej, a nowin z Polski o wojnie z Turkiem, prosili Elearowie o abdank. W Ustopeczu3 płacono. Szczęśliwe do ojczyzny wrócenie rzeczpospolitą weseliło.

Od wstępnego czwartku po wyparciu Węgrów z Strażnice4, obrawszy strażnikiem p. Laskowskiego, przez cały post aż do abdanku ustawiczne zabawki5 za jego czujnością miewali cni Elearowie z Węgrami. Aż po Wielkiejnocy, widząc, iż Węgrowie do traktatów przystępowali, w Czechach też i we wszystkiej Rzeszy6 tak się było uspokoiło, iż podobieństwa7 nie było, aby znowu miała być jaka rebelia, a z Polski gęste nowiny przychodziły o następującej wojnie z Turkiem (aby snać8 nie mieli przymówki9 w ojczyznie, iż nie bez omieszkania10 na jej potrzebę, zwłaszcza tak wielką, posługami się cudzokrajnymi zabawiają), przykładem Kalinowskiego, który z pułkiem swym (o którym było wyżej w rozdz. 11) w mięsopusty11 wyszedł był do Polski, prosili od cesarza12, w cale13 sobie łaskę jego na potomne okazje zachowując, aby ich na czas14 przepuścił oświadczyć wierną miłość cnej ojczyznie.

Zaczem na tak słuszną prośbę cesarz jego m. (już też natenczas mało co potrzebujący) łatwo przypadając, abdank15 pozwolił, albo wypuszczenie z posług. A gdy zaraz prędko potem, to jest w kilka niedziel po Wielkiejnocy, w Ustopeczu16 pieniądze im za 9 miesięcy odliczono, cesarz jego m. każdego prawie według zasług udarowawszy, z wielkim żalem abdankował.

Poszli tedy Elearowie polscy rebelizanty upokorzywszy, stracone państwa cesarskie odzyskawszy, mniemane pany ich wygnawszy i krótko mówiąc pokój w cesarstwie uczyniwszy i cesarza uspokoiwszy, z wieloróżnymi tryumfami do Polski, mimo17 Nikelspurk, tąż niemal drogą, którą tam byli zaszli. Z których przyścia na ratunek, acz się wielce ojczyzna (jako się niżej pokaże) ucieszyła, ale daleko więcej Niemcy z odejścia.