Źródło i licencja tłumaczenia
3.
Pamiętam jedną, która o zachodzie słońca,
Gdy Niebo zda się krwawić rany szkarłatnymi1,
Na ustronnej ławeczce siadała milcząca,
Po ogrodach, orkiestra z trąb głównie złożona,
Co w te złote wieczory, gdy wszystko odżywa,
Jakąś skrę2 bohaterstwa tchną3 w mieszczuchów łona.
Piła chciwie rycerski śpiew marsowych4 synów;
Czasem jak stary orzeł otwierała oczy;
Jej skroń z marmuru zdała się godną wawrzynów5!
- szkarłatny — ciemnoczerwony. [przypis edytorski] ↩
- skra — dziś popr.: iskra. [przypis edytorski] ↩
- tchnąć — wywołać w kimś. [przypis edytorski] ↩
- marsowy — groźny, surowy. [przypis edytorski] ↩
- wawrzyn — drzewo o wiecznie zielonych liściach, z których w staroż. Grecji i Rzymie robiono wieniec dla zwycięzców igrzysk, a z czasem także dla uczczenia wybitnych osiągnięć we wszelkich dziedzinach życia; laur. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Charles Baudelaire
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Staruszki · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-staruszki/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.