Utwór 1 z 7

I. Rupa

(Stan kamienny)

Duch nasz dziecięcy — prawi mędrzec boży —
W jutrznianych2 wieków zamgławne przedednie
Trwał połączony w niepodzielną jednię
Z nieświadomością żywiołowych zworzy3.

I, gdy mu padał w źrenice blask zorzy,
On stał jak martwe, niebytu sąsiednie,
Głazu urwisko i roił bezwiednie,
Że jego własne oko promień tworzy.

I we mgle owej pierwotnej ciemnicy
Pozostawając, nie znał tej granicy,
Która obrazy jego duszy sennej

Od ram natury dzieli wiecznym działem,
Lecz jednym duchem czuł się z nią i ciałem —
I był sam sobie obcy, bezimienny.

rupa, rūpa — w buddyzmie i hinduizmie: cielesność, forma, materia. [przypis edytorski] ↩
jutrzniany (daw.) — poranny. [przypis edytorski] ↩
zwora (daw.) — połączenie; element łączący. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Antoni Lange

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Sonety wedyckie · Okładka na podstawie: anathea@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Sonety wedyckie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lange-sonety-wedyckie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.