Loreva
Loreva

Utwór 7 z 26

światło popołudniu

stań w zatoce posłuchaj woda śpiewa 
pierś marynarza wypukła jest jak i morze same 
ponad masztów pionami za chmur szarą bramą 
słońce złotym sztandarem powiewa  
no a barki zrozumiawszy ten sygnał 
kołyszą chudymi rej1 ramionami 
i ja wiem otulił się snów maligną 
dnia lazurowy kamień  
tragarz pasiasty jak bąk fajkę pali 
stóp ciemnych mu dotyka zwinięte skrzydło fali 
cień leje się na bulwar fioletem i ciszą 
tylko dźwigi parowe jak suchotnik dyszą 
tylko gwiżdże ten malarz na boku fregaty 
zawieszony malując liter smutne kwiaty 
tylko ty mocną rękę zwijając jak linę 
przeciągasz się dziwaczną rzucasz w lazur linię  
strzeż się 
drogi strzeliste i ostre jak promień 
echem dzwonią z dalekości 
żagli trójkąty strome 
ciche są jak pościg  
strzeż się 
słuchaj zatoki 
popołudnie w światłach nie śpi 
w lenistwie tak słonecznym idą czyjeś kroki 
strzeż się 
tajemnicze a rześkie  
  1. reja — poziome drzewce omasztowania statku. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Józef Czechowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

dzień jak co dzień (tomik) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dzien-jak-co-dzien/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis