Loreva

Karolek i słońce

Czasem dobrze życzących nie lubimy ludzi. 
Raniutko wstało słońce i Karolka budzi. 
«Ale dajże mi pokój» rzecze rozgniewany. — 
«O nie! odpowie słońce — wstawaj mój kochany!» 
«Tylko się chwilę zdrzemię, bo to bardzo miło!» 
«Przewyciężyć lenistwo milejby ci było!» 
«Ach jakżeś uprzykrzone! A słońce się śmiało 
I w oczy mu zaglądało. 
Rad nie rad musiał wstawać... ale cóż za zmiana? 
Biegnie zaraz chłopczyna do ogródka zrana: 
Ogródek miłą wonią napełniony cały, 
Tu się kwiatki krzewiły, tam ptaszki śpiewali; 
Tu rosą pokrzepione zielenią się drzewa, 
Łagodny wietrzyk powiewa, 
Chłopczyk, jakby na nowo na świat się urodził, 
Z nieznanem dotąd uczuciem po ogródku chodził, 
Mile wspominał słońce wśród tylu słodyczy, 
I rzekł: «Teraz poznaję, kto mi dobrze życzy.»  
  1. Karolek i słońce — tytuł utworu poprawiono zgodnie z wcześniejszym wydaniem Bajek i powiastek z 1916 roku. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Stanisław Jachowicz; Józef Ignacy Kraszewski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Bajki i powiastki · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/bajki-i-powiastki/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis