Utwór 16 z 17

[Ja tu stoję za drzwiami — za klonowymi...]

Ja tu stoję za drzwiami — za klonowymi,
I wciąż milczę ustami — rozkochanymi.
Noc nadchodzi w me ślady — tą samą drogą,
Pociemniało naokół1 — nie ma nikogo!

Od miłości zamieram — chętnie zamieram,
I drzwi twoje rozwieram2 — nagle rozwieram,
I do twojej alkowy3 wbiegam uparcie,
I przy łożu twym staję, niby na warcie!

Żaden lęk mię4 nie zlęknie i nie wyżenie5,
Nawet rąk twych po murach spłoszone cienie,
Choćbyś mnie zaklinała wszystkimi słowy,
Już ja nigdy nie wyjdę z twojej alkowy!

naokół (daw.) — naokoło. [przypis edytorski] ↩
rozwierać (daw.) — otwierać. [przypis edytorski] ↩
alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski] ↩
mię (daw.) — mnie. [przypis edytorski] ↩
wyżenąć (daw.) — wygnać. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

[Ja tu stoję za drzwiami – za klonowymi...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/laka-trzy-roze-ja-tu-stoje-za-drzwiami/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.