Rozdział 4 z 25

Pieśń IV

Złota to strzała2 i krom wszego3 jadu była,
Którą mię niepochybna4 Miłość ugodziła.
Bo ja w swym miłowaniu troski nie najduję,
Owszem, radość na sercu niewymowną czuję.

Nie to niewola służyć, ale służyć temu,
Kto twych posług niewdzięczen, to sie nawiętszemu
Nieszczęściu równa; tobie dzięka bądź, Miłości,
Iżeś mię uchowała takowej żałości.

Ma to twarz twoja, panno wszech piękniejsza, w sobie,
Że człowiek rad i nierad musi służyć tobie.
Ale to zaś niosą twe święte obyczaje,
Że, by5 kto mógł być wolen, raczej ci sie daje.

Chciałbym tak być szczęśliwy i życzyłbym sobie,
Abych już tę na wieki łaskę znał po tobie6;
A bodaj ta wdzięczna7 twarz odmiany nie znała,
Byś dobrze i Sybillę laty przerównała8.

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
Złota to strzała (...) była — w mit. gr. złota i ostra strzała Amora wzbudzała miłość, a tępa strzała gasiła miłość. [przypis redakcyjny] ↩
krom wszego (starop.) — bez żadnego. [przypis redakcyjny] ↩
niepochybny (starop.) — nie chybiający celu. [przypis redakcyjny] ↩
by (starop.) — choćby. [przypis redakcyjny] ↩
znał po tobie — doznał od ciebie. [przypis redakcyjny] ↩
wdzięczny* (starop.) — miły. [przypis redakcyjny] ↩
Byś dobrze i Sybillę laty przerównała — choćbyś nawet przewyższyła wiekiem Sybillę (starożytną wieszczkę słynną z długowieczności). [przypis redakcyjny] ↩