Loreva
Loreva

Utwór 11 z 22

Sonet

Jak dłutem, słowa wykuwam w marmurze, 
Rytmem miarowym serce moje drążę, 
W namiętny wieniec upinam i wiążę 
Najbardziej gorzkie i najsłodsze róże. 
Wiem: Twego serca w moim nie zanurzę, 
Ani go wieńcem palącym okrążę 
Ani jak gołąb w przelocie nie zdążę 
W Twe oczy wpłynąć jak w dwa nieba duże. 
Nad słowem, które jak puls równy dźwięczy, 
Z spokojem męskim łączy żar młodzieńczy, 
Jak obłok senny, przejdziesz obojętnie.  
Lecz nim nas wieniec błękitu pogodzi, 
Wiedz, że mi tutaj ponad wszystko słodziej1 
Kochać gorąco i cierpieć namiętnie.  
  1. słodziej — tu: bardziej słodko. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jerzy Liebert

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Sonet · Okładka na podstawie: zenera@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Sonet · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/druga-ojczyzna-sonet/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis