Utwór 17 z 24

[Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita...]

Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita,
Skrzy bieliście1 ku słońcu odziobaną pestę2.
Korę, sokiem nabrzmiałą, żuk drasnął i przez tę
Drobną skazę żywicy płowa3 kropla świta.

Jeszcze pod zlewą4 rosy obfitej niezwykle
Kwiat się wątły ugina i ziemi dosięga,
I młodych jeszcze mrówek cwałująca wstęga,
Zachowując kształt w biegu, różowieje nikle.

Jakaż radość bezbronna i z jakąż łez siłą
Wzbiera we mnie i serce obnaża na światy,
Gdy zaoczę5 tej nocy narodzone kwiaty
W miejscu, gdzie jeszcze wczoraj tych kwiatów nie było!

bielisty — biały. [przypis edytorski] ↩
pesta — duża pestka. [przypis edytorski] ↩
płowy — tu: jasny; szarożółtawy. [przypis edytorski] ↩
zlewa (daw.) — ulewa. [przypis edytorski] ↩
zaoczyć (rzad.) — zobaczyć. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

[Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-zaploniona-czeresnia-przez-wroble-opita/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.