Loreva

Los mię już żaden nie może zatrwożyć...

Los mię już żaden nie może zatrwożyć, 
Jasną do końca mam wybitą drogę, 
Ta droga moja — żyć — cierpieć — i tworzyć, 
To wszystko czynię — a więcej nie mogę. 
Dawniej miłością różane godziny 
I w zorzach jeszcze jaśniejsze pochodnie; 
Dzisiaj, przy schyłku dnia, ważniejsze czyny, 
Wielkie i smętne, jak słońce zachodnie. 
Na nich się zegar życia zastanowi 
I puści ducha-skowronka w otchłanie, 
Pomóżże, Boże, temu skowronkowi, 
Niech wesół leci — niech wysoko stanie. 
A raczej powiem — gdy się żywot zmierzcha, 
Dusza-jaskółka daleko od ziemi, 
Pomóż jaskółce, co mi z oczu pierzcha 
Z oczkami w światło rozweselonemi. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Los mię już żaden nie może zatrwożyć... · Okładka na podstawie: extranoise@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Los mię już żaden nie może zatrwożyć... · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/los-mie-juz-zaden-nie-moze-zatrwozyc/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis