Loreva
Loreva

Utwór 5 z 6

II

Płonie kamienna Tatr korona, 
A cisza siada między granie, 
Rozleniwiała, rozmarzona. 
Nad przepaściami niema stanie, 
Senność przelewa w mgieł opary, 
Po skałach wiesza zadumanie. 
Ani się ozwie bór prastary: 
Ona milczeniem gniecie smreki1, 
Unieruchamia ich konary. 
Przez cały przestwór, przez daleki, 
Głuchą za sobą tęskność wlecze, 
Snać2 dźwigającą wieki... wieki... 
Za nią, jak zdrój, co ledwie ciecze, 
Snują się ciężkie myśli człecze... 
  1. smrek — świerk. [przypis edytorski] ↩
  2. snać (starop.) — przecież, zapewne, prawdopodobnie. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Z Tatr · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-tatr/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis