Loreva

Westchnienie

Dusza moja ku skroniom, siostro, gdzie obłudę  
Roi jesień, plamiona rdzą przez piętna rude,  
I ku niebu błędnemu anielskiego oka  
Wzbija się, jako knieja smętna i głęboka,  
Wierny nurt siwo w lazur niebotyczny wzdycha!  
— W rzewnej1 modrości2 skłony, których śniadość cicha  
W basenach wielkich długie ogląda szlochanie,  
I zezwala na toni martwej, gdzie konanie  
Płowe3 rozmiata liście, chłodną bruzdę cieni  
Drążąc — włóczyć się blaskom pożółkłych promieni. 
  1. rzewny — smutny, melancholijny, pełen żalu. [przypis edytorski] ↩
  2. modrość — błękit. [przypis edytorski] ↩
  3. płowy — jasny; żółty z odcieniem szarości. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Stéphane Mallarmé

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Westchnienie · Okładka na podstawie: deeuutee, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Westchnienie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/mallarme-westchnienie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Stefan Napierski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis