Teatrzyk „Zielona Gęś” ma zaszczyt przedstawić dramat z życia wyższych sfer towarzyskich

1. BARON
2. BARONOWA,
3. i wierny, ale cyniczny SŁUŻĄCY

Ręce masz jak lód, Idalio.

Boś ty trupa uczynił ze mnie, Ignacy. Przez osiem lat konsumowałeś napoje wyskokowe z szantrapami1, puszczając w niepamięć mnie, twoją ongiś psychologicznie wyśnioną kochankę. Spójrz na ten kominek.

Tak samo jak on wygasła z dniem dzisiejszym ona...

Kto?

Nie kto, tylko co. Moja miłość. Kominek zgasł.

Idalio, przebacz!

O, nie! Niech ci Bóg przebaczy, biedny Ignacy. Ja ci przebaczyć nie mogę.

Pani dzwoniła?

Nie. Ale możesz wejść, Pafnucy. Bądźże i ty świadkiem mojej tragedii. Widzisz, wszystko się we mnie wypaliło. Kominek zgasł.

Cholernie mokre drzewo, pani baronowo.

19 stycznia 1947