Loreva

Rok pracy serca

Mija rok, który wagą równa się z wiekami... 
Od warszawskiego września, aż po zimny, mglisty, 
Wyczekujący sierpień — był on jednym pasmem 
Wzruszeń nad ludzką miarę. Kochałam w tym czasie 
Kolejno poznawane przyjazne narody, 
Jak dawniej kochać mogłam poszczególnych ludzi. 
O, serce opętane niezwykłością zdarzeń! 
Jak bogini schylona nad ziemią, zaznałam 
Niepojętej rozkoszy miłowania plemion, 
Wzruszania się ich czarem. Nagle, w oczach moich 
Złamane, upadały jak róże na wietrze 
Lub kształt swój odmieniały szybciej niż obłoki, 
A ja, trwożąc się o nie, wołałam je z płaczem 
Po imieniu. Przeżyłam najwyższy wysiłek 
Serca ludzkiego. Ileż miejsca w nim i mocy, 
Gdy namiętnością płonie ku narodom słabym, 
Pięknym, smutnym jak ludzie...  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Rok pracy serca · Okładka na podstawie: Rope bench swing, ryaninc@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Rok pracy serca · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pawlikowska-jasnorzewska-rok-pracy-serca/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis