Loreva
Loreva

Rozdział 158 z 176

2.

Pustynia rośnie: biada, w kim się kryje!

— Ha! uroczyście! 
W rzeczy samej uroczyście! 
Godny początek! 
Afrykańsko uroczysty! 
Godny lwa co najmniej 
Lub moralnego wyjca — 
— lecz nie dla was to, 
Przyjaciółki me najmilsze, 
U których nóg 
Po raz pierwszy 
Mnie Europejczykowi pod palmami 
Sądzono spocząć. Sela. 
Przedziwnie zaiste! 
Oto siedzę tu, 
Tak bliski puszczy1 i zrazu 
Tak puszczy znowu daleki, 
Nadto w nicość spustoszony: 
Mianowicie pochłonięty 
Tą oazą małą —: 
— ziewając właśnie, rozchyliła 
Pyszczek swój milutki, 
Pyszczek najwonniejszy: 
I oto wpadłem tak, 
Wgłąb, wskroś — między was, 
Przyjaciółki me najmilsze. Sela. 
Chwała, cześć wielorybowi, 
Skoro swego gościa 
Podjął on tak mile! — pojmujecie 
Me uczone napomknienie? 
Chwała jego brzuchowi, 
Skoro takim był, 
Tak lubą brzucha oazą, 
Jako ta: o czym wszakże powątpiewam, 
— nie darmo jestem z Europy, 
Co nie ufniejsza jest z nałogu, niźli wszystkie 
Podstarzałe już małżonki. 
Obyż Bóg naprawił to! 
Amen! 
Oto siedzę tu, 
W najmniejszej tej oazie, 
Niby daktyl jaki, 
Brunatny, przesłodki, swym złotem spęczniały 
Żądny dziewczęcych krągłych ust, 
Bardziej jeszcze tych dziewczęcych 
Lodowatych, ostrych i śnieżystych 
Ząbków: jako że za nimi 
Tuży2 serce wszystkich daktyli gorących. Sela. 
Onym owocom południa 
Podobny, nazbyt podobny, 
Spoczywam tu, zaś drobnych 
Chrząszczów roje 
Wciąż mię węszą i igrają. 
A wraz z nimi jeszcze mniejsze, 
Swawolniejsze i grzeszniejsze 
Chęci i zachcianki, — 
Również przez was oblegany 
Nieme, przeczuć pełne 
Dziewczęta — koty,  
Dudu i Suleika, 
— Osfinksiony, aby w jedno słowo 
Wiele uczuć wepchać: 
(Niech mi Bóg wybaczy 
Ten grzech względem języka!) 
— siedzę tu, chłonąc najlepsze powietrze, 
Powietrze raju zaiste, 
Świetlne, lekkie, złotem prążkowane, 
Najlepsze powietrze, jakie kiedykolwiek 
Z księżyca tu zleciało — 
Zrządzeniem przypadku, 
Czy też ze swawoli? 
Jak starzy powiadają poeci. 
Ja, sceptyk, podaję to 
W wątpliwość, nie darmo jestem 
Z Europy, 
Co nieufniejsza jest z nałogu, niźli wszystkie 
Podstarzałe już małżonki. 
Obyż Bóg zaradził temu! 
Amen! 
Powietrze spijając najpiękniejsze, 
O nozdrzach rozdętych jako czary, 
Bez przyszłości, bez wspomnienia, 
Siedzę oto tutaj, 
Przyjaciółki me najmilsze, 
I przyglądam się tej palmie, 
Co się kłoni jak tancerka 
I w swych biodrach się przegina, 
— patrzysz długo, wtórzyć będziesz! 
Niby tancerka, co, jak mniemam, 
Już za długo niebezpiecznie 
Wciąż i wciąż na jednej nodze tkwiła? 
— przy czym, zda się, zapomniała 
O swej drugiej nodze? 
Ja bo daremnie 
Szukałem brakującego 
Bliźniaczego jej klejnotu 
— mianowicie drogiej nóżki — 
W świętym pobliżu 
Jej przerozkosznej, przeuroczej 
Powiewnej, rozwiewnej i strojnej spódniczki. 
A jeśli mnie, przyjaciółki piękne, 
Całkowicie ufać chcecie: 
Ona ją straciła! 
Przepadła! 
Na wieki przepadła! 
Druga noga! 
O, jakaż szkoda tej drugiej nóżki! 
Gdzież bo przebywa smutna opuszczona? 
Ta noga samotna? 
Może z trwogi drży przed jakim 
Ponurym płowym 
Kudłatym lwem potworem? Lub nawet 
Poszarpana leży obgryziona — 
O żałość i biada! o, biada! obgryziona! Sela. 
Och, nie płaczcież mi, 
Serca czułe! 
Nie płaczcież mi, 
Serca daktylowe! Łona mleczne, 
Lukrecjowe 
Torebki sercowe! 
Przestań płakać, 
Blada Dudu! 
Mężem bądź, Suleiko! Otuchy! otuchy! 
— A może jednak 
Coś pokrzepiającego, ku serc pokrzepieniu 
Zdałoby się tutaj? 
Namaszczone słowo? 
Uroczyste pokrzepienie? — 
Ha! Bywajże, godności! 
Godności cnoty! Godności Europejczyka! 
Dmijże, dmijże znowu, 
Miechu cnoty! 
Ha! 
Raz jeszcze ryknąć, 
Moralnie zaryczeć! 
Jako lew moralny, 
Przed córami zaryczeć pustyni! 
— Gdyż cnoty skowyty, 
O dziewczęta wy najmilsze, 
Ważą więcej, niźli wszelki 
Europejczyka zapał i żarliwość jego. 
I oto jawię się już, 
Jako Europejczyk. 
Inaczej nie mogę, dopomóż mi Bóg! 
Amen! 

Pustynia rośnie: biada, w kim się kryje!

  1. puszcza — niegdyś określenie wszelkich terenów bezludnych, a więc pustych; tu: pustynia; por. wyrażenie głos wołającego na puszczy. [przypis edytorski] ↩
  2. tużyć (daw.) — tęsknić. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Friedrich Nietzsche

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Tako rzecze Zaratustra · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tako-rzecze-zaratustra/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Wacław Berent

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis