Rozdział 4 z 19

IV

W blaskach świtu duch młodości
zza jesiennych mgławic wstał —
Idzie ku mnie z łąk zapachem,
z barwą kwiatów, z szumem drzew;
Fale żyta płyną za nim,
niby setnej rzeki wał1,
Świeże bruzdy w ślad się dymią,
skowrończany strzela śpiew.

Idzie ku mnie, jakby wiatru
marcowego dmący zew —
Z nadziejami idzie ku mnie,
które z łona sennych ciał
Zapragnęły w lwim porywie
wlać herosów wrzącą krew,
Tuk2 bajecznych waligórów3,
zaród zwycięstw, zaród chwał!

Idzie — w drodze kształt swój zmienia:
Apollina4 gładką skroń
Na pochmurne zmienia czoło,
pełne krwią nabiegłych żył,
Lutnię zmienia w pług żelazny,
na siermięgę chiton5 muz...

Idzie — idzie — na globusie
zolbrzymiałą kładzie dłoń,
Świat wywraca w jego osiach,
wielkie morza w dżdżysty pył,
Wielkie góry ziemiowładne
w piarg6 roztrąca, w marny gruz.

wał — tu: fala. [przypis edytorski] ↩
tuk — reginalizm poznański: szpik kostny. [przypis edytorski] ↩
Waligóra — olbrzym znany z baśniowych opowieści. Mógł unosić lub wywracać góry, stąd jego nazwa. [przypis edytorski] ↩
Apollo — bóg w mit. gr., opiekun sztuk pięknych. [przypis edytorski] ↩
chiton — rodzaj sukni bez rękawów noszonej w starożytnej Grecji. [przypis edytorski] ↩
piarg — drobne okruchy skał, żwir, małe kamienie najczęściej usypane u podnóża gór. [przypis edytorski] ↩