Utwór 12 z 35

Pieśń I, 30 (O Venus regina Cnidi Paphique...)

Ad Venerem1

O Wenus2! Knidu3 i Pafii4 królowo,
Porzuć Cypr ulubiony i zstąp do świątyni5,
Gdzie Glycera6, zwąc7 ciebie, z kadzideł wciąż nową
Ofiarę czyni.

Niech śpieszy z tobą i syn z strzałą w ręku8,
I Gracje9 z rozwianymi przepaski10, Nimf11 chóry,
I młodość, co bez ciebie pozbawiona wdzięku —
I sam Merkury12.

Ad Venerem (łac.) — do Wenus. [przypis edytorski] ↩
Wenus (mit. rzym.) — bogini miłości, jej gr. odpowiednikiem była Afrodyta, według legendy narodzona z morskiej piany w pobliżu Cypru. [przypis edytorski] ↩
Knidos — doryckie miasto, położone w Karii na wybrzeżu Azji Mniejszej; obecnie tureckie miasto Tekir. [przypis edytorski] ↩
Pafia — wg mitologii Afrodyta urodziła się z piany morskiej w pobliżu miasta Pafos na południowo-zachodnim wybrzeżu Cypru. [przypis edytorski] ↩
zstąp do świątyni — osobliwość wiersza Ad Venerem polega na tym, że w starożytnej poezji podobne prośby do bogów przyzywały ich do miasta lub do konkretnej świątyni. Tu zaś jest mowa raczej o kapliczce (lararium) umieszczonej w rzymskim domu. [przypis edytorski] ↩
Glycera — imię żeńskie. [przypis edytorski] ↩
zwąc — tu: wzywając. [przypis edytorski] ↩
i syn z strzałą w ręku — Kupidyn, rzymski bóg miłości. [przypis edytorski] ↩
Gracje (mit. rzym.) — boginie radości, wdzięku i piękna; ich gr. odpowiednik to Charyty. [przypis edytorski] ↩
przepaski — dziś popr. forma N.lm.: przepaskami. [przypis edytorski] ↩
nimfa (mit. gr.) — boginka mająca postać młodej, pięknej dziewczyny, uosabiała żywotne siły przyrody. [przypis edytorski] ↩
Merkury (mit. rzym.) — bóg kłamców i złodziei, posłaniec bogów, utożsamiany z gr. Hermesem; umieszczenie go w wierszu zdaje się rzucać cień na reputację Glycery. [przypis edytorski] ↩