Utwór 16 z 58

Drukarenka głodu

1
Pisze się duże, głębokie litery,
głębokie jak jeziora, nerwowe jak rzeki,
pospieszne jak masturbacja w łazience
ekspresu, który sunie przez środek Europy.
Z tych liter nic nie wynika, żaden kwiat,
jemioła albo złamana łodyżka,
tajemny sok, trucizna lub napój miłosny,
który podaje jedna kurwa drugiej.
Wszystkie te teatralne spowiedzi,
te lalki umazane szminką, umiłowani
w Bogu sąsiedzi, wszystko zatapia się
w powodzi sinego światła.

2
Nie spodziewałem się pęknięcia, więc
nie uniknąłem zrywanych zasłon, wrzasku,
racy na niebie, krwi w przedsionku serca,
no i tego dziecka znalezionego zaraz potem.
Co za historia z tym dzieckiem, wyplatanym
z żył i ścięgien, z bolesnego kiczu, jak fotel
z wikliny, żeby tylko usiąść, pobujać się i spaść.
Spieszę się kochać, bo śmierć mnie dopadnie
nagiego, w pościeli, sepleniącego do poduszki,
że mogłem zadzwonić, zadzwonić, lecz
nie miałem siły i teraz natura wlewa się tu zewsząd.
Ptaki wieszczą śmierć, a mechanizm utyka,
muzyka dociera, lecz matowo i głucho.

Pisze się głębokie, czarne litery, i krzywi,

na myśl, że w druku wyjdą inaczej.

Trucizny dziś mało kogo obchodzą

a śmierć jest podlejszego gatunku.

Dziś, gdybym miał telefon komórkowy,

dzwoniłbym do ciebie, prze całą drogę.

Powiedziałbym: przygotuj sobie zęby,

przygotuj stopy i dłonie, ulecz sutki

i zimno na wargach posmaruj maścią.

Niech twoje uda będą blade i drżące

jak wtedy, gdy nad jeziorem zatapiałem

w nich wzrok i myślałem o topielcach.

Jak im się wiedzie pod wodą, jak?

Ci, którzy zawsze pozostają na brzegu

w żółtych sztormowych kurtkach —

chciałem być jednym z nich dla ciebie

niezatapialnym, w gumowych butach

po brodę. Patrząc w resztkę kawy

drżącą w kubku, gdy pociąg hamuje,

widzę ich właśnie:

dziecinnych jak wycinanki poławiaczy.

4
Tik-tak, pamiętam błoto i kamyk,
lustro i sznurek, tabletkę, tapetę, i ułamek zęba.
Drukarenkę, na której z gumowych liter
układałem twoje i moje nazwiska.
Tysiące nazw własnych, głodnych, niespożytych,
całe psalmy radosne, wysadzane
w powietrze korkami kupowanymi na strzelnicy.
Zdjęcia korzeni o dziwacznych kształtach
i gałęzi splątanych tak, że przypominały twarze.
Butelkę po mleku, w której schowaliśmy skarb;
inicjał wydrukowany na skórce, która zeszła ci
z pleców. Woreczek z kurzem zebranym
z podłogi, ścinki włosów, spermę we fiolce.
Zakopałem to wszystko pod drzewem, myśląc,
że nie umrę dopóki ta drukarenka będzie
jak tama bronić przed wywarem rzeczy,
które uroniłem, a o których śnisz ty.

Połowa mnie w tobie, a druga odchodzi

tym wąskim chodnikiem, obryzgana błotem.

To błoto jest ważniejsze od innych obrazów,

ściekające wolno po błękitnej nogawce,

tak wolno, że rejestruję zmiany, utykam

lekko, żeby nabrało dramatyzmu

to proste, bez fabuły, przedstawienie.

I pojawia się błazen i doktor, i kobieta

w foliowym płaszczu, obojętna jak drzewo.

Przechyla głowę, rozgląda się ptasio,

odchodzi zostawiając płaskie mokre ślady.

Piszę głębokie, mokre litery, truciznę

dla suchej powierzchni, zdzieram opuszki

palców, wydrapuję kamyki, żeby było gładko.

Źródło i licencja

Drukarenka głodu · Edward Pasewicz

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

Drukarenka głodu · Okładka na podstawie: Jim Pennucci@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Drukarenka głodu · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pasewicz-dolina-wilda-drukarenka-glodu/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.