Loreva
Loreva

Utwór 26 z 37

Elegia IV

Ach, mówiłbym ci o nocach zbitych gradem jak ptaki, 
mówiłbym słowa błędne o drzew tragicznych twarzach, 
o latarniach jak świece, gaszonych krepą1 wiatru... 
ach, mógłbym... mógłbym dzień jak oczy spokoju przerażać... 
Patrz... noc uderza w martwe akordy cieni,  
droga odchodzi w gorzkich łkaniach latarń. 
Jak trudno szczęście w karty papieru zamienić. 
Jak trudno w oczach dalekich szukać odbić świata. 
Patrz... oczy — smutni pielgrzymi odchodzą drogą — 
spłakaną wiatrem, ciężkim, czarnym samobójcą, 
można nie szukać gwiazd, 
można nie płakać w ogrójcach, 
noc można zgasić jednym ruchem dłoni. 
II. 39 r.  
  1. krepa — tkanina o lekko pomarszczonej fakturze, kojarzona z żałobą. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Elegia IV · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-juwenilla-t-2-elegia-iv/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis