Rozdział 13 z 13

Zaślubiny pór roku

Długo dumał monarcha i ważył myśli tajemne,
Pytał serca, co sen i co znaczą słowa tłumaczy.
Kędy przyczyna tkwi, że gdy pierwszy raz myślał o kwiecie,
Dusza odczuła tajń1, a sercem miłość owładła2.
Nieomal zda mu się, że słyszy słowa głębokie...
Drzwi ledwie za gościem zapadły... że stopa tętni o głaz.
Cienie przelotne słał i blaski księżyc na szyby...
Dziwny, nieznany żar w młodzieńca sercu tlał.
— Eddo — począł monarcha — powiedz, jakie życzenie,
Jaką kryje twe serce tęsknotę i jaki ból?
Wyznaj droga, a śmiało, bo władza ukojeń nam dana!
Chcę ziścić szczęścia pełń3, gdy niebo Tobą szczęśliwe!
— O, gdyby — rzekła — pory roku nie były jak wrogi4,
Przeszłość się chciała spleść z przyszłością i chwilą obecną...
Jesień się chciała zlać z wiosną i latem, i zimą,
W powagi słodkiej jaśń5, z młodością starość skojarzyć.
Wtedy, o miły mój małżonku, smutek by pierzchnął...
Tęsknoty wszystkich serc spełnione były jak cudem.
Słysząc słowa królowej, objął ją mąż jej — kochanek,
Rzekł potem: — Oto jest myśl, cudownym słowem ziszczona,
Wszystko, co drżało z dawna na ustach wielu cierpiących,
Pod myśli tchnieniem twych w jasne ubrało się słowa.
Prędko sprzężcie wozy podróżne, bo jadę w krainę,
Gdzie leże czterech pór roku — potem, gdzie życia okresy.

Dążą na słońce, chwytają naprzód Dzień, potem Noc. Biegą6 na północ po Zimę. Potem na południe po Lato. Ze wschodu przynoszą Wiosnę, z zachodu Jesień. Dążą do młodości, do starości, do przeszłości i przyszłości.

Oto co mogłem dać czytelnikowi. Są to wspomnienia własne, oderwane słowa i wskazówki zawarte w papierach po moim przyjacielu. Opracowanie tego olbrzymiego materiału stałoby się było pomnikiem wieczystym nowego rodzaju poezji. Wolałem raczej w dopisku tym być zwięzły, niźli narazić się na poczynienie własnych dodatków, zgoła niepotrzebnych.

Może wzruszy któregoś z czytelników fragmentaryczność tych słów i wierszy, jak mnie. Doprawdy, nie mógłbym z większym żalem spoglądać na ułomek zniszczonego obrazu Rafaela7 lub Corregia8.

[Ludwig Tieck]

tajń — tajemnica; miejsce tajemne. [przypis edytorski] ↩
owładła — dziś popr.: owładnęła. [przypis edytorski] ↩
pełń — skrócona forma od: pełnię. [przypis edytorski] ↩
wrogi — dziś forma M.lm: wrogowie. [przypis edytorski] ↩
jaśń — jasność. [przypis edytorski] ↩
biegą (daw.) — dziś popr. forma: biegną. [przypis edytorski] ↩
Rafael, właśc. Raffaello Santi a. Raffaello Sanzio (1483–1520) — wł. malarz i architekt, najmłodszy z trójki genialnych artystów wł. renesansu, obok Michała Anioła i Leonarda da Vinci. [przypis edytorski] ↩
Corregio, właśc. Antonio Allegri da Correggio (1489–1534) — czołowy malarz szkoły parmeńskiej włoskiego renesansu. [przypis edytorski] ↩