Loreva
Loreva

Rozdział 37 z 76

12

Czy nie po panu zatęskniła pani? 
Że między nimi, a nie kwitnie na niéj 
Ta, co na wszystkich kwitnie w pełni — radość: 
Słabość w jej oku, w jej obliczu bladość. 
Jak chmur odbicie z mokrego dna stoku1, 
Wyziera dusza spoza łez w jej oku. 
Cerę, co zgasła, wargę, co pobladła, 
Z milczącą skargą mgła serca osiadła. 
Czy się kto kiedy przypatrzył gangrénie? 
Jak utajona, tląc w serca głębinie, 
Na trupim ciele wyjdzie małą plamą, 
Jak coraz szerzej, coraz ciemniej mgleje, 
Aż stosu śmierci dymem twarz odzieje. 
Z młodej rządczyni smutkami toż samo: 
Przez nieme wargi, przez ciemne spojrzenia, 
W mgłach coraz grubszych, widać, jak się wloką; 
A choć pierś westchnień, a łez pełne oko, 
Jakby walczyły z nimi pierś i oko, 
To łez nie puszcza, to więzi westchnienia. 
Ach! Pierwsza rozkosz tak bardzo nie zmienia! 
Nie gasi jagód, nie mrozi spojrzenia, 
Żałobą duszy czoła nie ubiera, 
Ciężkim westchnieniem piersi nie zapiera; 
Ach! Pierwsza rozkosz w lubego objęciu, 
Kiedy kochana i kocha, dziewczęciu 
Daje czuć duszę życia anielskiego. 
Lecz kiedy słabą żądze gwałtu zbiegą 
I co drugiemu sobie wypieszczono, 
W zmierzłej lubości obca rozkosz skradnie, 
Piekło natenczas wciska się tam zdradnie 
I śmierć zapładnia oblubieńcze łono. 
Może uważną pracą zaprzątnięta 
Zapomni smutku: usiadła za krosna; 
Może miłosna, może pieśń żałosna 
Posępną dumą utuli natręta, 
Jak się utula pieszczoszek wrzaskliwy. 
Dobre dziewczęta rozpoczęły śpiéwy. 
Już na źrenicy łezka zabłysnęła: 
Zbiera się, zbiera, toczy i stanęła; 
Jakby z pogodą igrać jej niemiło, 
Jakby ją zimno smutku zamroziło. 
Już dłużej swego ciężaru nie wstrzyma: 
Powstała z miejsca, lecz tak martwa cała, 
I znów stanęła z takimi oczyma, 
Jakby się w izbie obłędu lękała. 
Wlecze, mdlejąca, z wolna krok rozchwiany 
I obcym rzutem ciska się do ściany. 
U okna przecie. Nadstawiła ucha: 
Niby jej wietrzyk, co przez szyby dmucha, 
Niósł od przyjaźni słowa pociech miłe; 
Powoli widać w poruszeniach siłę, 
Promyk nadziei w spojrzenia światełku, 
Tęcza radości mgliła się z jej czoła. 
Źle z nagłą zmianą! Pojrzała2 dokoła, 
A wszystko przed nią w rozpaczy i zgiełku. 
  1. stok — źródło. [przypis edytorski] ↩
  2. pojrzeć — dziś: spojrzeć. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis