Loreva

Morskie Oko

Czemu, gdy księżyc wschodzi, jak mara spłoszona
Staw stopionych szafirów w gór zapada spody,
I źrenica Tatr, oko marzącej przyrody,
Spuszcza rzęsy mgieł — tonie wśród pomroku łona?

A księżyca twarz dziwna, smutna, zamyślona
Wstrzymuje bieg tułaczy między skał obwody,
Patrzy długo w zakryte mgłą jeziora wody,
I blednie coraz bardziej — a nad ranem kona?

Może kiedyś ten księżyc, młody i płomienny,
Kochał ziemię i patrzał w jej źrenicę cudną,
Aż zdradzony dla słońca uciekł za świat dzienny...

Lecz zapomnieć kochanki swej młodości trudno!
Wiecznie ku niej powraca, wygasły, bezsenny,
I blady patrzy na nią, jak w mgłę pierzcha złudną...

Źródło i licencja

Domena publiczna · Franciszek Nowicki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Morskie oko · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nowicki-morskie-oko/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.