AKT TRZECI

Cóż to, panowie, czy wasze instrumenta były w Neapolu, że tak przez nos gadają?

Mniejsza, jak to rozumiem; ale weź te pieniądze dla was przeznaczone. Muzyka wasza tak przypadła do smaku generałowi, że zaklina was na waszą dla niego miłość, abyście nie robili więcej hałasu.

Jeśli macie jaką muzykę, której nie słychać, to i owszem, prosimy o nią; ale jak powiadają, generał nasz nie bardzo się troszczy o słuchanie muzyki, którą słychać.

Nie mamy takiej muzyki.

Więc zapakujcie do miecha wasze piszczałki i w drogę! Dalej, rozpłyńcie się w powietrze i zgińcie!

Czy słyszysz, poczciwy mój przyjacielu?

Nie, nie słyszę twojego poczciwego przyjaciela, ale słyszę ciebie.

Jeśli łaska, schowaj na teraz te koncepta. Oto jest biedny dukat dla ciebie. Jeśli szlachcianka, która towarzyszy żonie generała, jest już na nogach, powiedz jej, że niejaki Kassjo błaga ją o chwilę rozmowy. Czy zrobisz to?

Już jest na nogach, panie, a byle zechciała nóg tych użyć, żeby przyjść do ciebie, zobaczę, jak by ją o tym zawiadomić.

Boć to żołnierz, a powiedzieć o żołnierzu, że się kryje, to pachnie sztyletem.

Powiedzieć ci, gdzie mieszka, byłoby ogłosić się łgarzem.

A to dlaczego?

Bo nie wiem, gdzie mieszka, musiałbym więc wymyśleć mieszkanie, a mówiąc, że tam mieszka, omieszkałbym prawdzie.

Czy nie mógłbyś się o niego wypytać, wywiedzieć się o nim od ludzi?

Będę o niego świat katechizował, to jest robił pytania, a przyniosę odpowiedź, jaką dostanę.

Poszukaj go, powiedz mu, niech tu przyjdzie, dodaj, że wymogłam na mężu przebaczenie dla niego i mam nadzieję, że wszystko skończy się szczęśliwie.

Sprawa nie przechodzi granic ludzkiego rozumu, spróbuję, czy mi się uda.

Gdzie bym tę chustkę zgubiła, Emilio?