Loreva
Loreva

Utwór 13 z 86

Do Reiny

Królewno moja (wszak cię też tak zową), 
Iż się nie mogę zobopólną mową 
Umawiać z tobą, rad i nierad muszę 
Zlecić to pismu, a tym cieszyć duszę 
Swą jakokolwiek, tusząc jednak sobie, 
Że ta moja chuć będzie wdzięczna tobie. 
Szczęśliwa karto — ciebie ona swymi 
Piastować będzie rękoma ślicznymi, 
Ciebie obejźrzy wdzięcznym okiem swoim; 
A ocz podobno próżno drudzy stoim, 
Ty tak możesz być szczęsna, że cię swymi 
Wdzięcznie całuje usty różanymi. 
Gdzież to człowiek mógł naleźć jakie czary, 
Żeby się umiał przewirzgnąć2 w swe dary? 
  1. Reina (z łac. regina) — królowa. [przypis redakcyjny] ↩
  2. przewirzgnąć — przedzieżgnąć, przemienić. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kochanowski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Księgi trzecie · Okładka na podstawie: See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Księgi trzecie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fraszki-ksiegi-trzecie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis