Loreva

[Tędy, przez wzgórza ciszą zarośnięte...]

Tędy, przez wzgórza ciszą zarośnięte, 
przejdę swobodnie błękitnawym morzem, 
przez szlam tymianku i zgaszoną miętę, 
dzwony wieczorne jak bramę otworzę, 
szorstkimi dłońmi odsunę żaluzje — 
— dwa łuki puszczy na bok spadną miękko, 
w las rozdzwoniony jak w zieloną kuźnię 
wejdę przewilgły parną gamą dźwięków. 
W rozmiękłej woni przechodzę szelestem, 
płynące łany w świty drzew odchodzą. 
Ciężar przestrzeni przenoszę na barkach, 
na srebrne brzegi w gorzką zieleń brodząc. 
Ramiona dźwięczą brązem dzwonnej siły, 
w nocach pierzchnących sypką wonią dojrzę 
dźwięczny chłód planet jak jabłka dojrzałych 
i w czerstwej ciszy poszukam twych spojrzeń. 
Patrz... gładzę wiatry po gorących ustach, 
zbieram modlitwy drzew rozpierzchłe w trwogach 
i kiedy przyjdę do twych stóp o zmroku, 
nie pytaj, 
po co szedłem taką drogą.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Krzysztof Kamil Baczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

[Tędy, przez wzgórza ciszą zarośnięte...] · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baczynski-tedy-przez-wzgorza-cisza-zarosniete/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis