Utwór 56 z 101

O prałacie

I to być musi do fraszek włożono,
Jako prałata jednego uczczono.
Białychgłów młodych i panów niemało
Za jednym stołem pospołu siedziało.
Siedział też i ten, com go już mianował,
Bo dobrej myśli nigdy nie zepsował.
Mnich wedle niego, a po drugiej ręce
Pani co starsza. Słuchajże o męce:
Na pirwszym miejscu pannę całowano,
Także do końca podawać kazano1.
Więc tego nie raz, ale kilka było,
A prałatowi by kąska niemiło2,
Bo co raz to go baba pocałuje,
A on zaś mnicha; więc mu się styskuje.
Miał czyściec prawy jeszcze na tym świecie,
Bodaj wam taki, co go mieć nie chcecie3.

pannę całowano, także do końca podawać kazano — zabawa w „podaj dalej”. [przypis redakcyjny] ↩
by kąska niemiło — ani trochę nie jest przyjemnie. [przypis redakcyjny] ↩
co go mieć nie chcecie — protestanci odrzucali wiarę w czyściec. [przypis redakcyjny] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kochanowski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

O prałacie · Okładka na podstawie: Artondra Hall@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

O prałacie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/fraszki-ksiegi-pierwsze-o-pralacie/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.