Rozdział ośmnasty

— Prawda, że chcesz być sławny? — zapytał Olek.

— Chcę — odpowiedział Władek bez wahania.

— Czy także sławnym wodzem?

— Chyba nie — mówi Władek.

— W ważnych sprawach nie ma „chyba” — oburzył się Olek.

Władek powiedziałby Olkowi — tylko żeby się nie śmiał. Władek chce być sławnym doktorem. Od czasu jak Pchełka i Wicuś umarli, często myśli o tym, choć wie, że to niemożliwe.

Czemu niemożliwe? Czy Władek nie czytał życiorysów znakomitych samouków i męczenników wiedzy? Wszystko można, tylko trzeba naprawdę chcieć i wiedzieć, jak wziąć się do rzeczy. Żeby zostać doktorem, trzeba tylko szkołę skończyć. Wodzem być trudniej: wódz musi mieć armię dopiero.

— Jakże ja skończę szkołę, do której wcale nie chodzę? — szepnął Władek z goryczą.

— Będziesz chodził, zobaczysz. I ja będę chodził, bo wódz musi też dużo umieć.

Olek wynalazł w Warszawie szkołę niedzielną, to znaczy, że można cały tydzień pracować i tylko raz w niedzielę idzie się do szkoły. Wpis nic nie kosztuje, tylko zapisać musi właściciel dużego sklepu, bo taka jest formalność2.

— Ja wszystko robię strategicznie — powiada Olek. — Szkoła — to forteca, którą chcę wziąć szturmem. Poznałem teren i przeszkody. Jutro pierwszy atak.

Nazajutrz podczas obiadu spotkali się przed wielkim sklepem, gdzie właściciel miał ich zapisać.

— Jesteś? Dobrze. Teraz głowa do góry, pierś naprzód, przeżegnaj się — i marsz, a śmiało!

Władek za żadne skarby nie byłby sam wszedł.

— Mamy niecierpiący zwłoki interes do pryncypała — powiedział głośno Olek, wszedłszy do sklepu.

— Niecierpiący zwłoki? — zdziwił się subiekt i wyszedł do drugiego pokoju.

Po chwili wprowadzono ich do gabinetu, gdzie siedzieli dwaj panowie: młody i stary, siwy.

— Czego chcecie, chłopcy? — zapytał ten młody.

— Chcemy, żeby pan nas zapisał do szkoły niedzielnej.

— A wy skąd jesteście?

— Ja pracuję w składzie papieru, a mój przyjaciel w mydlarni — mówi Olek.

— Więc dlaczego przyszliście do mnie?

— Bo pan należy do Zgromadzenia Kupców.

— No tak, ale ja mogę tylko swoich chłopców zapisać.

— Myśleliśmy, że pan nie odmówi, bo to przecież tylko formalność — śmiało odrzekł Olek.

Siwy pan włożył okulary i nagle zapytał powoli:

— A co to znaczy formalność?

— Formalność — odpowiedział Olek — to jest takie głupstwo, które trzeba zrobić, żeby chodzić do szkoły, żebym ja mógł zostać wodzem, a mój przyjaciel doktorem.

Władek byłby się schował pod ziemię ze wstydu. Jak można obcemu tak wszystko zaraz mówić?

— Dobrze, ja was zapiszę — powiedział siwy pan. — Wstąpcie jutro do mnie.

Olek wyjął notes, pan podyktował swoje nazwisko i adres i Olek może trochę za głośno powiedział, wychodząc:

— Moje uszanowanie!

Kiedy wyszli, Olek odsapnął głęboko:

— Pierwszy atak zwycięski, jutro druga potyczka!

— Ale ja z tobą nie pójdę — zastrzegł się Władek.

— Obejdzie się bez łaski. Jutro sam sobie poradzę. Powiem staremu, że jesteś nieśmiały.