Loreva
Loreva

Utwór 15 z 35

Rozmowa z dzieckiem

Dziewięćset czterdziesty drugi rok. 
Matka i dziecko. Warsztat — blok... 
Dziecko twarz ma liliową, 
matka włosy jak mleko, 
powiedz mi, matko — pyta malec — 
co to znaczy: DALEKO... 
Daleko to znaczy za górami, 
za lasami i za rzekami... 
Daleko to znaczy szyny... 
Daleko to morskie podróże, 
okręty i przestwór siny, 
i góry w słońca purpurze... 
Daleko to wyspy złote 
i wonne wiatru podmuchy, 
to jakaś soczysta zieloność 
i piasek miękki i suchy. 
Lecz jak wytłumaczyć dziecku, 
co znaczy słowo: DALEKO... 
Gdy nie wie, co to jest góra, 
i nie wie, co zwie się rzeką... 
i nie ma jak matka... i nie ma jak ja 
obrazów tych pod powieką, 
więc jak wytłumaczyć dziecku, 
co to znaczy: DALEKO... 
Daleko — kochane dziecko 
(a łza się chybocze na rzęsach), 
daleko to z bloku naszego 
aż do bloku Toebbensa1... 
A powiedz, mamo kochana, 
co to znaczy: DAWNO... 
Dawno to wieczór miejski, 
płonące lampy, neony... 
to cichy spokój w mieszkaniu 
i dobrze piec napalony... 
Dawno — to ciastka z Ziemiańskiej2, 
dawniej — to obiad przy radiu, 
dawno — to rano „Nasz Przegląd3”, 
a wieczór kino Palladium4. 
Dawno — to miesiąc nad morzem, 
dawno — to zdjęcia z wycieczki 
i ślubne zdjęcia z welonem, 
i biały chlebek bez sieczki... 
Lecz jak wytłumaczyć dziecku 
tę przeszłość jasną i sławną, 
gdy nic... nic przecież nie wie... 
jak wytłumaczyć: DAWNO... 
Widzisz, kochane dziecko, 
stare i smutne za młodu, 
dawno — to znaczy, gdy dawno... 
nie przydzielano nam miodu... 
A powiedz mi, mamo, powiedz, 
co to, co słyszę nocą... 
świst taki długi... daleki... 
co to tak świszczę i po co... 
Jak wytłumaczyć dziecku, 
jaki wziąć przykład czy motyw, 
by wytłumaczyć nocny, 
daleki świst lokomotyw... 
Jak wytłumaczyć szyny 
i długą drogą w bezkresy, 
radość mknięcia w sleepingu5 
i oszalałe ekspresy. 
Dworce, sygnały, zwrotnice, 
nowe miasta, ulice, 
bilety, przesiadki, bagaż, 
kurier, bufet i tragarz. 
Migot światełek nocą, 
z dymów liliowy ślad. 
Jak wytłumaczyć... i po co, 
że gdzieś jeszcze w dali jest świat?... 
Ten świat znaczy — chłopcze maleńki, 
coś rączki żałośnie tak splótł, 
że może być dalej niż Toebbens... 
i jeszcze dawniej niż miód... 
  1. Toebbens, Walter Caspar (1909–1954) — współwłaściciel przedsiębiorstwa Toebbens und Schultz, produkującego na terenie warszawskiego getta tekstylia i elementy umundurowania dla Niemców, potocznie określanego jako „szop Toebbensa”. Po wojnie dwukrotnie uciekł z internowania i nadal pracował w branży tekstylnej. [przypis edytorski] ↩
  2. Ziemiańska — przedwojenna kawiarnia z kilkoma filiami w Warszawie, pierwszy lokal mieścił się na ul. Mazowieckiej 12. [przypis edytorski] ↩
  3. „Nasz Przegląd” — dziennik mniejszości żydowskiej w Polsce, wydawany w latach 1923–1939. [przypis edytorski] ↩
  4. Palladium — kino przy ul. Złotej 7/9 w Warszawie, funkcjonujące od lat 30. do końca lat 90. XX w. [przypis edytorski] ↩
  5. sleeping (z ang.) — przedział w wagonie sypialnym. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Szlengel

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Co czytałem umarłym · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szlengel-co-czytalem-umarlym-tom/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis