Loreva
Loreva

Utwór 31 z 35

W ten dzień

Siedzieli czterej i pili 
przez noc długą jak wiek 
i gwarzyli, marzyli... 
bimber gardła im piekł... 
Bimber w serce szedł z gardła, 
z serca w gardło szły łzy 
i tęsknota ich żarła 
za tym wielkim dniem, gdy... 
Już chyboce się ściana, 
głowa ciąży jak pień,  
kompan spytał kompana: 
„Co ty zrobisz w Ten Dzień?”, 
gdy krzyk w mur uderzy, 
gdy zamroczy ci mózg, 
gdy nareszcie uwierzysz, 
że już koniec... że szlus1... 
Pierwszy, co przy stole siedział, 
w szklankę stuknął i powiedział: 
Wyjdę — wszystko za sobą zostawię, 
pójdę w cichość — na Starym gdzieś Rynku 
na całego się wtedy zabawię 
i jak świnia upiję się w szynku. 
I żeby nie myśleć... wpierw piwo 
w gardło spieczone od krzyku, 
a gdy mnie kufelek odświeży, 
butelki trzy alembiku2 — 
A kiedy mnie wóda zamroczy 
i widma odegna, te z Dzikiej... 
zacznę powoli smakować 
słodki czerwony likier... 
A potem znów mocny koniak, 
by świat znów rozjaśnił się żywo, 
przy oknie usiądę do rana 
i od początku... piwa... 
A drugi co przy stole siedział, 
za nóż się chwycił i powiedział: 
A mnie to wódka nie zamroczy, 
na koleżków tylko świsnę — 
czapkę wcisnę tak na oczy, 
zęby tylko mocno ścisnę 
i powiem: że dzień przyszedł już... 
serce zostawię w bloku i w miasto 
jak płomień czerwienią zakwitnie nóż, 
brzuchy drążyć będzie jak ciasto... 
z latarń sznury zwisną jak gałęzie, 
czarny owoc się będzie chybotać na strony 
i tym się upiję, gdy będzie mi z latarń 
na ręce kapał nie likier czerwony... 
A trzeci, co przy stole siedział, 
za serce chwycił i powiedział: 
A ja to wybiegnę twarzą w słońce 
ulicy środkiem — miastem wzdłuż... 
i będę chwytał za dłonie drżące 
wszystkich przechodniów i krzyczał: JUŻ... 
od ruin do ruin... pijaną głową 
o zamku zręby z radości bić 
i będę śpiewał obłędną mową, 
i krzyczał z dachu: będę żyć... 
A czwarty, co przy stole siedział, 
chciał mówić — lecz rzekł tylko... Proszę... 
o chwilę ciszy... słyszę kroki, 
i do okna bokiem na palcach doszedł — 
Za oknem ciężkim stukotem butów 
żandarm w nocy znaczył swą drogę 
i strzelił w okno źle zaciemnione 
nieprawomyślnym światłom na trwogę. 
I padł ten czwarty — płasko, zwyczajnie, 
między kompanów, z którymi siedział, 
i może szkoda, że, co on zrobi 
w ten dzień największy, już nie powiedział — 
  1. szlus (pot., z niem) — koniec. [przypis edytorski] ↩
  2. alembik — tu: wódka domowej produkcji wytwarzana ze spirytusu, wody i mocno przepalonego cukru (nazwa pochodzi od naczynia do destylacji). [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Szlengel

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Co czytałem umarłym · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szlengel-co-czytalem-umarlym-tom/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis