Loreva
Loreva

Rozdział 22 z 32

XX

Księżyc zza chmury przyświeca mgławo, 
Gdzieś tam ogniska błyszczą za milę, 
A tutaj sterczą w lewo i w prawo 
Drzew i chat wiejskich czarne profile. 
Droga znajoma, ach! i jak jeszcze... 
Znam każdą trawkę w nocnej pomroce, 
Wiem, jak tutejsza olcha szeleszcze1, 
Jak tu pod olchą strumień pluchoce2. 
Tu każda trawka, fala i listek, 
Zda się, żegnają, cóś do mnie kwilą. 
Tyle wspomnienia! — tu świat mój wszystek, 
Tu moje niebo było przed chwilą! 
A teraz, teraz... piekielne bole 
Nad memi pierśmi pastwią się srodze; 
Idę jak martwy — wbiegam na pole, 
Pod rotmistrzowy kurhan przychodzę. 
Wśród czarnej nocy brnę nieprzytomnie, — 
Wtem coś jęknęło — dreszcz przebiegł po mnie, 
Spójrzę... dziad jakiś... biały, wysoki, 
Stoi ode mnie tuż o dwa kroki, 
«Kto tu? i po co?» — krzyknę na dziada, 
A w trwożnych piersiach zamiera słowo, 
Starzec jak martwy nie odpowiada, 
A tylko głośniej jęknął grobowo. 
Wzrostem jak olbrzym — jak leśna jodła. 
Ubrany w białej, grubej opończy, 
Snadź3 że mu czoło kula przebodła, 
Po białych włosach krew mu się sączy, 
Na piersiach stalna4 błyszczy się łuska, 
Szeroką ręką po wąsach muska; 
A taki straszny wyraz oblicza, 
Że gdy go przyśnię i dziś mi trwożno — 
Wskazał prawicą na dwór Brochwicza, 
Potem na naszą miedzę przydrożną, 
Otworzył usta, wlepił wzrok we mnie 
I trzy wyrazy jęknął podziemnie: 
«Redde quod debes5!!» 
«Kto tu?!» — krzyknąłem, 
Choć pierś zamarła ledwie kołata, 
Czuję pot zimny leje się czołem — 
Wtem zniknął upiór z innego świata. 
Lecz wyobraźnia strachem nabita 
Jeszcze go widzi na ciemnej błoni! 
Uciekam polem, ot, zda się, goni 
I trupią ręką za szyję chwyta. 
Wbiegłem do domu — wszyscy już spali, 
Więc bez pamięci na łoże padłem, 
Chłód mię przejmuje, gorączka pali — 
To zda się walczę z jakiemś widziadłem, 
To widzę matkę Zosi surową, 
To mię mój ojciec przeklina marnie, 
To zważam każde kochanki słowo, 
A w każdem słowie nowe męczarnie. 
W takich torturach duszy i ciała 
Chciałem gdzie uciec, lecz się nie dźwignę, — 
Na koniec jutrznia gdy zaświtała, 
Sen ukołysał ciężką malignę. 
  1. szeleszcze — dziś: szeleści. [przypis edytorski] ↩
  2. pluchoce — dziś: pluszcze. [przypis edytorski] ↩
  3. snadź (daw.) — widocznie; widać. [przypis edytorski] ↩
  4. stalny — stalowy. [przypis edytorski] ↩
  5. Redde quod debes (łac.) — Oddaj, co wynieneś. [przypis autorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Urodzony Jan Dęboróg · Okładka na podstawie: Luci Correia@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Urodzony Jan Dęboróg · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-urodzony-jan-deborog/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis