Loreva

Amor i czaszka

Na czaszkę ludzkości wsiadłszy 
Anioł rozparty, 
Profan1, jak z tronu z niej patrzy 
I stroi żarty. 
Dmucha rój baniek skrzydlaty, 
Każda lot bierze, 
Jakby ścigała gdzieś światy, 
W sinym eterze. 
Wątły, świecący glob fruwa, 
Chyżymi loty, 
Pęka — i tchnienie wypluwa, 
Niby sen złoty. 
Za każdą bańką głos czaszki 
Słyszę, jak jęczy: 
«I kiedyż koniec igraszki 
Dzikiej, szaleńczej? 
Bo to, co ciskasz w przestworze, 
Tak lekko, śmiało, 
To mózg mój, zbójco-potworze, 
Krew ma i ciało!» 
  1. profan — laik, dyletant, osoba nieznająca się na rzeczy, niekompetentna; (daw.) osoba niewtajemniczona w arkana kultu religijnego; osoba dopuszczająca się profanacji tj. znieważenia przedmiotu lub miejsca kultu religijnego. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Charles Baudelaire

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Amor i czaszka · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-amor-i-czaszka/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Adam M-ski (Właśc. Zofia Trzeszczkowska)

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis