Sobota

Na murach nowe, złowrogie ogłoszenia.

Znowu grożą, bo znowu mordowali bezbronnych.

W sercach trwoga i niepokój. Ciągłe pogłoski o „czarnej sotni1”.

Może nikt nie wierzy w możliwość pogromów, podobnych do kijowskich, ale wszyscy się obawiają.

Prowokatorowie2 przecież działają i jak hieny węszą żer.

A mordy w dalszym ciągu.

Cały dzień dzisiejszy grzebano niezliczone ofiary, a na jutro już czekają swojej kolei nowi.

Strajk także w dalszym ciągu, koleje stoją, brakuje już chleba, brakuje pieniędzy, nędza szerzy się z przerażającą szybkością, ale lud znosi ją z bohaterskim stoicyzmem.

Przecież wystawy magazynów przeważnie niezasłonione3, przez lustrzane szyby lśnią się drogie materie, śmieje się urągliwie złoto, wabią stosy przysmaków, nęcą skarby, a lud głodny, lud w nędzy, lud ledwie już powłóczy nogami i przechodzi mimo obojętnie, i dumnie, i nigdzie gwałtu, ni rabunku!

Zaiste, że to bohaterska wyniosłość i święta cierpliwość!