Źródło i licencja tłumaczenia
Próżno w swej duszy...
Rzucasz źrenicę, jak ołów1: nie spadnie
Głębiej, niż może, i zawsze coś na dnie
Niedojrzanego dla niej pozostanie.
Na którym cegła twych myśli się kładnie2,
By wznieść gmach czynów życia; choć odgadnie
Nawet fundament, na którym gmach stanie:
Szczyt wieży gmachu i kamień węgielny3,
Bo, aby zbadać duszy swej głębinę,
I znać najpierwszą wszechistnień przyczynę,
A tych nie dojrzy nigdy wzrok śmiertelny.
- ołów — ołowianymi ciężarkami obciążano sondy, używane na statkach do sprawdzania głębokości. [przypis edytorski] ↩
- kładnie — dziś popr.: kładzie. [przypis edytorski] ↩
- kamień węgielny — w tradycyjnej architekturze drewnianej: kamień, na którym opiera się węgieł (bądź: węgło), czyli narożnik ściany; przen.: pierwszy kamień, uroczyście kładziony podczas budowy. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Próżno w swej duszy... · Okładka na podstawie: Capture Queen ™@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Próżno w swej duszy... · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/prozno-w-swej-duszy/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.