Utwór 8 z 17

XIV

Nie wiém końca powieści — we dwa lata blisko
Umarł jakiś pokutnik w słuckim monastérze1,
A dzwonnik rozpowiadał, dzwoniąc na pacierze:
Że podobno Chodyka było mu naźwisko2. —
Że strach bywało patrzéć, jak pokutę czyni,
Jak o chlebie i wodzie stare kości suszy;
Że podobno cóś zgrzeszył, że był na pustyni,
A zresztą Bóg go tam wié — pokój jego duszy!
A w lesie między mszarem jest wysepka dzika,
Na niéj ogromny pszczelnik3 — pasieka nie lada —
A naród4 o téj wyśpie5 dziwy rozpowiada,
A ten pszczelnik od wieków nazwano Chodyka.

17 września 1847

monaster — klasztor. [przypis edytorski] ↩
naźwisko — dziś popr.: nazwisko (w zapisie uwzględniona wymowa regionalna). [przypis edytorski] ↩
pszczelnik — pasieka. [przypis edytorski] ↩
naród — lud, ludzie. [przypis edytorski] ↩
wyśpa — dziś popr.: wyspa. [przypis edytorski] ↩