Loreva
Loreva

Utwór 4 z 13

Kochankowie bogów

Tam — w noc gwiezdną wypłyniem! i będziem na falach 
marzyć — nas dwoje; my Astarty 
zbiegając świątyń — jak nurek na skałach rozdarty,  
zaświecim perłą bólu w lesistych koralach.  
Byłeś mi czarnym bóstwem, co krwi i ofiary 
żąda, w roztęczy lśniąc się i opalach.  
I Ty z Awernu przyzywałaś mary 
i serca dumne ważyłaś na szalach.  
Tam — w noc modrą — gdy fosforescencye 
morza otoczą nas w pióra dyamentów —  
ziół księżycowych wypijem esencye 
i jako ptaki z tonących okrętów 
do tajemniczych wysp zlecim w ogrody,  
pod berło Wieszczki cichej — wiecznie młodej.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Miciński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zatoka tęcz · Okładka na podstawie: autumn sunset, tommy@chau@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Zatoka tęcz · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zatoka-tecz/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis