Utwór 14 z 15

Na echo dzwonu

Sonet

Co to za gwar poważny? Boże! co ja słyszę?
Dzwonią stąd o dwie mile na Zdrowaś Maryja,
Echo święconéj śpiży1 w chmurach się kołysze,
I wilgotne wieczorne powietrze rozbija —

Aż wnętrze mojéj piersi jak puste naczynie,
Odbija cały odgłos z powagą i mocą,
Znać, że święcone echo, bo do serca płynie,
Serce drgnęło modlitwą, w oku łzy migocą —

Boże! któryś poświęcił i dał rozgłos chyży
Echu twardych metali żelaza i śpiży,
Poświęć mojego ducha i piosnkę méj duszy!

A dozwól niech brzemienna tony2 święconémi,
Rozpłynie jak huk dzwonu po szérokiéj ziemi,
I serca moich bliźnich ku cnocie poruszy!

śpiża — właśc. spiż; stop metali używany do odlewania dzwonów. [przypis edytorski] ↩
tony — dziś popr. forma N.lm: tonami. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Rymy ulotne · Okładka na podstawie: Marshall Astor - Food Fetishist@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Rymy ulotne · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-rymy-ulotne/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.