Źródło i licencja tłumaczenia
Śnieg
I śniegu ociężałe w gałęziach nawiesie1,
I jego nieustanny z drzew na ziemię zron2,
I uczucie, że w słońcu razem z śniegiem skrzę się.
I drzewom białych czupryn coraz to dokładał,
Ślepił oczy i łechtał podbródek i nos,
I fruwał — i tkwił w próżni — i bujał, i padał.
I za szybami włóczek różnobarwne wzory.
Kto tam mieszkał? Pytanie — czy człowiek, czy gnom3?
Byłem dzieckiem. Śnieg bielą zasnuwał przestwory.
I uczułem ślad hojny, niby czarów zbytek4.
Tą dłonią dotykałem mych sprzętów i ksiąg,
I niańki, by ją oddać na baśni użytek...
W ciszę śniegu, co prósząc, weselił się w niebie.
Śnieg ustał — i minęło odtąd tyle lat,
Ile trzeba, by ślady zatracić do siebie.
Stać, jak wówczas, przed domu wpół zapadłą bramą
I widzieć, jak śnieg ziemię obiela ten sam,
Śnieg, co fruwa i buja, i pada tak samo.
Do szyby, by swą młodość odgrzebać w jej szronie —
Z jakąż mocą bym tulił uznojoną7 twarz
W te dawne, com je stracił, w te dziecięce dłonie!
- nawiesie (neol.) — nagromadzenie czegoś. [przypis edytorski] ↩
- zron (neol.) — spadanie; od czas. ronić, tj. upuszczać, powodować spadanie. [przypis edytorski] ↩
- gnom (pogard.) — niski człowiek. [przypis edytorski] ↩
- zbytek (iron.) — przesada w czymś. [przypis edytorski] ↩
- gdym w dłoni unosił — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: gdy (...) unosiłem. [przypis edytorski] ↩
- śniarz (neol.) — marzyciel. [przypis edytorski] ↩
- uznojony (daw.) — zmęczony. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Bolesław Leśmian
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Śnieg · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-snieg/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.