Loreva
Loreva

Utwór 8 z 15

Piła

Idzie lasem owa zmora, co ma kibić1 piły, 
A zębami chłopców nęci i zna czar mogiły. 
Upatrzyła parobczaka2 na schyłku doliny: 
«Ciebie pragnę, śnie jedyny — dyny moje, dyny! 
Pocałunki dla cię3, chłopcze, w ostrą stal uzbroję, 
Błysk — niedobłysk na wybłysku — oto zęby moje! 
Oczaruj się tym widokiem, coś go nie widywał4, 
Ośnijże się tymi snami, coś ich nie wyśniwał! 
Połóż głowę na tym chabrze i połóż na maku, 
Pokochaj mnie w polnym znoju i w śródleśnym ćmaku5!» 
«Będę ciebie kochał mocą, z którą się mocuję, 
Będę ciebie tak całował, jak nikt nie całuje! 
Będę gardził dziewczętami, com je miał6 w swej woli, 
Bo z nich każda od miłości łka, jak od niedoli. 
Chcę się ciałem przymiarkować do nowej pieszczoty, 
Chcę się wargą wypurpurzyć dla krwawej ochoty! 
Chcę dla twojej dla zabawy tak się przeinaczyć, 
Abym mógł się na twych zębach dreszczami poznaczyć!» 
Zazgrzytała od rozkoszy, naostrzyła zęby: 
«Idę w miłość, jak chadzałam na leśne wyręby!» 
Zaszumiała ponad nimi ta wierzba złotocha7 — 
Poznał chłopiec, czym w uścisku jest stal, gdy pokocha! 
Całowała go zębami na dwoje, na troje: 
«Hej, niejedną z ciebie duszę w zaświaty wyroję!» 
Poszarpała go pieszczotą na nierówne części: 
«Niech wam, moje wy drobiażdżki8, w śmierci się poszczęści!» 
Rozrzuciła go podzielnie we sprzeczne krainy: 
«Niechaj Bóg was pouzbiera, ludzkie omieciny!» 
Same chciały się uciułać w kształt wielce bywały, 
Jeno9 znaleźć siebie w świecie wzajem nie umiały. 
Zaczęło się od mrugania ległych w kurzu powiek — 
Nie wiadomo, kto w nich mrugał, ale już nie człowiek! 
Głowa, dudniąc, mknie po grobli, szukająca karku, 
Jak ta dynia, gdy się dłoniom umknie na jarmarku. 
Piersią, sobie przywłaszczoną, jar10 grabieżczo dyszy, 
Uchem, wbiegłym na wierzchołek, wierzba coś tam słyszy! 
Oczy, wzajem rozłączone, tleją bez połysku, 
Jedno brzęczy w pajęczynie, drugie śpi w mrowisku. 
Jedna noga popod11 lasem uwija się w tańcu, 
Druga włóczy się na klęczkach po zbożowym łańcu12. 
A ta ręka, co się wzniosła w próżnię ponad drogą, 
Znakiem krzyża przeżegnała nie wiadomo kogo! 
  1. kibić (daw.) — talia. [przypis edytorski] ↩
  2. parobczak — młody, silny parobek. [przypis edytorski] ↩
  3. dla cię — dziś popr.: dla ciebie. [przypis edytorski] ↩
  4. coś go nie widywał — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; znaczenie: co go nie widywałeś. [przypis edytorski] ↩
  5. ćmak — mrok. [przypis edytorski] ↩
  6. com je miał — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; znaczenie: co je miałem. [przypis edytorski] ↩
  7. wierzba złotocha — gatunek wierzby białej o pomarańczowych bądź złocistożółtych łodygach. [przypis edytorski] ↩
  8. drobiażdżek (zdr.) — drobiazg. [przypis edytorski] ↩
  9. jeno (daw., gw.) — tylko. [przypis edytorski] ↩
  10. jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski] ↩
  11. popod (daw.) — pod. [przypis edytorski] ↩
  12. łaniec — łan. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Piła · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-pila/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis