Dziejba leśna

Wnętrze grobowca pogańskiego. Przez otwór z prawej strony — wchodzi święty Makary1 z wiązką chrustu na plecach. Posuwa się w głąb grobowca, układa chrust na ziemi i roznieca ognisko. Zrazu drobny, a potem coraz większy płomień rozwidnia grotę światłem, które pełga2 po ścianach grobowca wraz z towarzyszącą mu w bezładnym popłochu gromadą niepohamowanych cieni. Blask pada na leżące tu i ówdzie zwłoki, rozmaicie na ziemi rozpostarte. Święty Makary — odziany w szaty ubogie. Jest krępy — z czarną brodą. Ruchy ma pewne siebie, choć nieco porywcze i niespokojne. Układa płaszcz na ziemi i z chrustu robi jakie takie wezgłowie, aby spocząć.

Rozgląda się po grobowcu.

Przygląda się kolejno zwłokom.

Posuwając się w głąb grobowca, zatrzymuje się nad trupem o kształtach świadczących jeszcze o dobrobycie — tłustych i ordynarnych.

Przygląda się następnemu.

Spostrzega piłkę.

Spostrzega trupa dziewczyny.

Zamyśla się na chwilę.

Układa głowę na piersiach dziewczyny i nogi przed się wyciąga.

Szepce modlitwy i zasypia.

Z głębi mroku — z najdalszych zmierzchów grobowca — wyłaniają się nagle dwie, nieokreślone w swych zarysach postaci, które w miarę zbliżania się do śpiącego określają się coraz wyraźniej i pośpieszniej w swych kształtach. To — Amazarak5 i Azaradel6. Obydwaj przyglądają się Św. Makaremu.

Azaradel przyklęka nad trupem dziewczyny.

Wstaje z klęczków.

Azaradel zaklinająco wyciąga dłonie nad trupem dziewczyny.

Dziewczyna otwiera oczy. Amazarak i Azaradel, unosząc się w powietrze, znikają w głębi mroku. W miejscu ich zniknięcia ukazuje się drobna, jak zabawka, łódź ze świetlistego złota i, płynąc gdziekolwiek, gaśnie w punkcie nieokreślonym; jakby dobiła do brzegu, gdzie istota łodzi staje się zbyteczna. Piersi dziewczyny wzdymają się najpierw próbnym, a potem coraz pewniejszym oddechem. Przez otwór grobowca przenika blada smuga świtu. Makary budzi się, nasłuchuje i zrywa się nagle na równe nogi.

wstając

zamyślony

Wskazuje otwór, słońcem zalany.

Osłania z lekka piersi.

Robi kilka kroków w głąb grobowca.

Uderza stopą w ziemię.

Rozlega się szum leśny.

Podnosi piłkę.

Odsuwa go w prawą stronę grobowca i wciska mu w dłonie piłkę.

Sama się cofa naprzeciw — w lewą stronę grobowca i uderza stopą o ziemię.

do Makarego

rzuca piłkę

łapiąc piłkę

rzuca weń piłką

odrzucając w zadumie piłkę

łapiąc piłkę

Rzuca piłkę coraz wyżej i wyżej pod strop grobowca w pląsach i podskokach.

Chwyta się za serce.

Pada na ziemię, Makary przyklęka nad nią.

Makary składa jej głowę na swej dłoni.

Pociąga go ku sobie.

Umiera.

Szum leśny nagle zanika.

Patrzy na trupa.

Azaradel i Amazarak zjawiają się tuż poza plecami Św. Makarego, który powierzchnią ciała i domysłem wyczuwa ich obecność.

oglądając się nagle

Azaradel i Amazarak zbliżają się do zwłok dziewczyny.

Podnosi piłkę.

Azaradel i Amazarak podnoszą trupa — szum leśny rozlega się nagle.

Makary kładzie wolną rękę na sercu.

Azaradel rusza pierwszy — szum się wzmaga.

Szum umownego lasu wzmaga się coraz bardziej, urastając jakoby w burzę wiekuistą. Azaradel i Amazarak ze zwłokami dziewczyny postępują przed się — w mrok grobowca. Makary z piłką w ręku posuwa się w ich ślady, aż wszyscy w mroku giną.