Loreva
Loreva

Utwór 5 z 16

Krakowiaczek Skuba

Pod wawelską skałą 
Mieszkał smok-potwora,  
Czatował na ludzi 
Z rana do wieczora.  
Czatował i ludzi 
Zjadał tuzinami,  
Aż kraj płakał cały 
Gorącemi łzami.  
Tedym se pomyślał,  
Że to sprawa kusa,  
I poszedłem prosto 
Do króla Krakusa.  
— Daj, królu, barana,  
Daj mi worek siarki,  
A ja Kraków zwolnię 
Od tej gospodarki. —  
Do baraniej skóry 
Siarki nałożyłem,  
Potem mocną dratwą 
Po szewcku zaszyłem.  
Buch! pod smoczą jamę 
Kąsek smakowity —  
I wyłazi potwór,  
Jak zawdy, niesyty.  
Już skórę ze siarką 
Połknął smok przeklęty,  
Już go srodze piecze 
Ogień zażegnięty. 
Poleciał do Wisły,  
Wodą się zapija 
I żłopie, i żłopie,  
Aż pękła bestyja!  
Gdy się król dowiedział 
O zgonie szkodnika,  
Dał mi złotą zbroję,  
Dzielnego konika. 
A lud, rad, że przyszła,  
Na potwora zguba,  
Wołał: — Niechaj żyje 
Krakowiaczek Skuba!  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Artur Oppman

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Krakowiaczek Skuba · Okładka na podstawie: Jaysmark@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Krakowiaczek Skuba · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szopka-krakowiaczek-skuba/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis