7. Hefajstos i Apollo

Hefajstos: Apollinie, tyś widział dziecko Mai1, tego noworodka? Jakie to ładne i jak się uśmiecha do wszystkich, i widać, że z niego jakieś wielkie dobro wyrośnie.

Apollo: To dziecko, Hefajstosie? Rzeczywiście, będzie z niego wielkie dobro. Ono starsze od Japeta, jeżeli chodzi o szelmostwa.

Hefajstos: A cóż by ono mogło złego zrobić — toż dopiero się urodziło?

Apollo: Zapytaj o to Posejdona. Jemu ukradło trójząb. Albo Aresa2. Jemu też po cichu wyciągnęło miecz z pochwy. Ja już nie chcę mówić o sobie — ja też zostałem bez broni; ściągnęło mi łuk i strzały.

Hefajstos: To maleńkie takie? To, co ledwie stoi, to w pieluszkach?

Apollo: Zobaczysz, Hefajstosie, niech się tylko zbliży do ciebie.

Hefajstos: A oto i już przyszło.

Apollo: Cóż więc? Wszystkie masz narzędzia i żadne nie zginęło z nich?

Hefajstos: Wszystkie, Apollinie.

Apollo: W każdym razie rozejrzyj się uważnie.

Hefajstos: Na Zeusa, nie widzę obcęgów!

Apollo: A może je zobaczysz w pieluszkach dzieciątka.

Hefajstos: Takie ma długie palce, jakby się w żywocie matki wyuczyło sztuki złodziejskiej?

3. Apollo: A nie słyszałeś, jak ono gada, jakie pyskate i prędkie. On już nawet chce nam usługiwać. Wczoraj wyzwał Erosa na zapasy i położył go zaraz — sam nie wiem, jak mu nogi poderwał. Potem, kiedy go zaczęła chwalić Afrodyta, ukradł jej przepaskę, jak go przytuliła w nagrodę za zwycięstwo. Zeus się jeszcze śmiał, kiedy i jemu ukradł berło. Gdyby piorun nie był za ciężki i nie miał tyle ognia w sobie, byłby ukradł i piorun.

Hefajstos: To jakiś straszny chłopiec, jak mówisz.

Apollo: Nie tylko to, ale już i muzykalny.

Hefajstos: Czym to możesz poprzeć?

4. Apollo: Żółwia gdzieś zdechłego znalazł i zrobił sobie instrument z jego skorupy. Wprawił w nią ramiona i spoił, potem wbił poprzeczkę, podłożył podstawkę, napiął siedem strun i zaczął grać bardzo gładko, Hefajstosie, i harmonijnie. Tak że i mnie było zazdrość — ja się od dawna uczę grać na kitarze.

A Maja mówiła, że nawet w nocy nie zostaje w niebie; nie ma co robić, więc aż do Hadesu na dół chodzi, żeby i tam kraść, rzecz oczywista. Ma skrzydełka u nóg i zrobili mu jakiś kijek o przedziwnej sile; on nim dusze wodzi i ściąga nieboszczyków.

Hefajstos: To ja mu to dałem; niech się bawi.

Apollo: Toteż ci oddał pięknym za nadobne — te obcęgi...

Hefajstos: Dobrześ przypomniał. Pójdę je odebrać — może gdzieś, jak mówisz, znajdą się w pieluszkach.