Loreva
Loreva

Fresk pompejański

Zielone, wonne gaje rozsiadły się wkoło,  
Po uroczych pagórkach zbiegając w doliny;  
Gdzieniegdzie dąb lub kasztan podnosi swe czoło,  
Po nad drobniejsze mirty, laury i jaśminy.  
Łagodnie pluszczą źródła skryte gdzieś w zieleni,  
I z melodyjnym szmerem z skał ściekają dalej,  
Srebrzystym wężem migną wśród łomu kamieni 
I pod sklepieniem dębów w cichej płyną fali.  
W powietrzu pełno woni, ciepła, barw i blasku,  
I błękit przesiąknięty tem światłem gorącem,  
Zda się lśnić niby pyłkiem złocistego piasku,  
I tęczowych iskierek połyskać tysiącem.  
W tem ciepłem oświetleniu żywa drzew zieloność 
Przyjmując połysk złoty na szmaragdy swoje,  
Harmonijnie w błękitną spływa nieskończoność.  
Gaje, błonia i wzgórza, i przejrzyste zdroje,  
Pełne uśmiechu szczęścia i rozkoszy dreszczu,  
Wdzięczą się jak Danae w złotym bóstwa deszczu.  
Wszystko płynie weselem, wszystko tchnie rozkoszą,  
Czarem młodego życia i wiośnianych rojeń. 
I miłosne marzenia pierś ziemi podnoszą 
Żądzą namiętnych wzruszeń i słodkich upojeń.  
Różowo płoną laury, mirty pruszą śniegiem 
Delikatnego kwiecia, które wietrzyk strąca,  
I wstydliwie szeleszczą ponad wody brzegiem,  
Gdy pierś białą odsłoni Najada płynąca.  
Na głazie zarośniętym jedwabistą pleśnią,  
W cieniu starych kasztanów siedzi Pan rogaty:  
Ucieszne bóstwo lasów, i weselną pieśnią 
Wypełnia rozbawione, szalejące światy.  
Kosmate koźle nogi podwinął pod siebie,  
I uwieńczon różami w flet zawzięcie dmucha,  
A śpiew płynie po ziemi, po wodzie i niebie,  
I kwili, wzdycha, pieści i miłośnie grucha,  
Aż sam Pan upojony własnych brzmień słodyczą,  
Twarz przekrzywia podziwem i muska swą brodę,  
Patrząc się jak artysta z miną tajemniczą 
Na pląsające Nimfy nadobne i młode.  
Te przywabione pieśnią wybiegły z ukrycia,  
I tańczą lotną stopą po miękkiej murawie...  
Szał tańca i pustoty, czar wiosny i życia 
Ogarnia tanecznice. W rozkosznej postawie 
Z wzburzoną piersią w błękit rzucone świetlany,  
Wzlatują rozpuściwszy na wiatr włosów sploty,  
I drażnią skryte w mirtach Fauny i Sylwany,  
I omdlewają z zbytku namiętnej pustoty.  
Źródło i licencja

Domena publiczna · Adam Asnyk

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Fresk pompejański · Okładka na podstawie: ho visto nina volare@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Fresk pompejański · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/asnyk-fresk-pompejanski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis