13. Zeus, Asklepios i Herakles

1. Zeus: Dajcie spokój, Asklepiosie i Heraklesie, kłócicie się jeden z drugim jak ludzie. To nie wypada, tak się nie robi na uczcie bogów.

Herakles: Więc ty chcesz, Zeusie, żeby ten pigularz1 leżał wyżej ode mnie?

Asklepios: Na Zeusa! Bo też jestem lepszy od ciebie.

Herakles: Pod jakim względem, ty, piorunem rażony? Czy dlatego, że cię Zeus piorunem trafił za twoje sprawki niegodziwe2 i teraześ z litości dostał na nowo nieśmiertelność?

Asklepios: A ty zapominasz, Heraklesie, żeś się spalił na górze Ojta3, a mnie teraz wymyślasz od ognia?

Herakles: Nieprawdaż — więc może równy i jednaki typ życia mojego i twojego — ja jestem syn Zeusa i tylem się natrudził, kiedym życie oczyszczał; dzikie zwierzęta zwalczałem i między ludźmi największych drabów pokarałem. A ty jesteś utnikorzonek4 i szarlatan, ludziom chorym możesz się przydać, żeby im plastry przykładać, ale jakimś męstwem wcaleś się nie popisał.

2. Asklepios: Dobrze mówisz, bom ci twoje oparzeliny opatrzył, kiedyś niedawno przyszedł tu na górę na pół spalony; jedno i drugie zniszczyło tobie ciało: i ta koszula, i ten ogień potem5. A ja, jeżeli już nic innego, to nie sługiwałem tak jak ty, ani wełny nie czesałem w Lidii, nie ubierałem się na różowo i nie biła mnie Omfale6 pozłacanym pantoflem, a także nie zwariowałem i nie pomordowałem dzieci i żony7.

Herakles: Jeżeli nie przestaniesz mi wymyślać, to zaraz się przekonasz, że nie na wiele ci się przyda nieśmiertelność, jak cię wezmę i zrzucę na łeb z nieba — że cię sam Pajon8 nie wyleczy, jak sobie łeb roztrzaskasz.

Zeus: Dajcie tam spokój, mówię — nie róbcie nam tu piekła na zebraniu albo was jednego z drugim wyrzucę z jadalni. Zresztą, Heraklesie, to ma dobry sens, żeby Asklepios leżał wyżej od ciebie; przecież umarł prędzej.