Loreva
Loreva

Pogrzeb kapitana Meyznera

Wzięliśmy biedną trumnę ze szpitalu1, 
Do żebrackiego mieli rzucić dołu; 
Ani łzy jednej matczynego żalu, 
Ani grobowca nad garstką popiołu! 
Wczora2 był pełny młodości i siły — 
Jutro nie będzie nawet — i mogiły. 
Gdyby przynajmniej przy rycerskiej śpiewce 
Karabin jemu pod głowę żołnierski! 
Ten sam karabin, w którym na panewce 
Kurzy się jeszcze wystrzał belwederski, 
Gdyby miecz w sercu lub śmiertelna kula — 
Lecz nie! — szpitalne łoże i koszula! 
Czy on pomyślał — tej nocy błękitów, 
Gdy Polska cała w twardej zbroi szczękła3, 
Gdy leżał smętny w trumnie Karmelitów, 
A trumna w chwili zmartwychwstalnej pękła. 
Gdy swój karabin przyciskał do łona — 
Czy on pomyślał wtenczas, że tak skona?! 
Dziś przyszedł chciwy jałmużny odźwierny 
I przyszły wiedmy4, które trupów strzegą, 
I otworzyli nam dom miłosierny, 
I rzekli: „Brata poznajcie waszego! 
Czy ten sam, który wczora się po świecie 
Kołatał z wami? — Czy go poznajecie?” 
I płachtę z głowy mu szpitalną zdjęto, 
Nożem pośmiertnych rzeźników czerwoną; 
Źrennicę5 trzymał na blask odemkniętą, 
Ale od braci miał twarz odwróconą; 
Więceśmy rzekli wiedmom, by zawarły 
Trumnę, bo to jest nasz brat — ten umarły. 
I przeraziła nas wszystkich ta nędza, 
A jeden z młodszych spytał: „Gdzież go złożą?” 
Odpowiedziała mu szpitalna jędza: 
„W święconej ziemi, gdzie przez miłość bożą 
Kładziemy poczet nasz umarłych tłumny, 
W jeden ogromny dół — na trumnach trumny”. 
Więc ów młodzieniec, męki czując szczere, 
Wydobył złoty jeden pieniądz drobny 
I rzekł: „Zaśpiewać nad nim Miserere, 
Niechaj ogródek ma i krzyż osobny...” 
Zamilkł: a myśmy pochylili głowy, 
Łzy i grosz sypiąc na talerz cynowy. 
Niech ma ogródek — i niech się przed Panem 
Pochwali tym, co krzyż na grobie gada: 
Że był w dziewiątym pułku kapitanem, 
Że go słuchała rycerzy gromada, 
A dziś ojczyźnie jest niczym niedłużny, 
Chociaż osobny ma kurhan — z jałmużny. 
Ale Ty, Boże! który z wysokości 
Strzały Twe rzucasz na kraju obrońce6, 
Błagamy Ciebie przez tę garstkę kości, 
Zapal przynajmniej na śmierć naszą — słońce! 
Niechaj dzień wyjdzie z jasnej niebios bramy, 
Niechaj nas przecie widzą — gdy konamy! 

Paryż, d. 30 października 1841 r.

  1. szpitalu — dziś popr. forma D. lp: szpitala. [przypis edytorski] ↩
  2. wczora (daw.) — dziś popr.: wczoraj. [przypis edytorski] ↩
  3. szczękła — dziś popr.: szczęknęła. [przypis edytorski] ↩
  4. wiedmy — dziś popr.: wiedźmy. [przypis edytorski] ↩
  5. źrennica — dziś popr.: źrenica. [przypis edytorski] ↩
  6. obrońce — dziś popr. B. lm: obrońców. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pogrzeb kapitana Meyznera · Okładka na podstawie: Lel4nd@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Pogrzeb kapitana Meyznera · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pogrzeb-kapitana-meyznera/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis