Źródło i licencja tłumaczenia
Narodziny Afrodyty
Objęło cały świat. Na modrym oceanie
Słoneczny zasnął blask. Na ziemi i na niebie
Cisza zdawała się wsłuchiwać sama w siebie.
Omdlewał w okrąg1 świat od światła i gorąca,
Różany płonął kwiat, srebrniała lilia drżąca,
Nad cichą, modrą toń nieskończonego morza
Płynęła kwiatów woń, jak lutni dźwięk, w przestworza.
Potrącił śpiący blask i śpiącą głąb pod słońcem:
Zadrgała senność sfer i kwiaty zaszeptały,
Niepokój jakiś świat ogarnął nagle cały,
Oczekiwanie — — cud jakiś się dziwny iści2 — —
Z błękitno-złotych wód, z zielono-złotych liści
Dźwięczący wybiegł szmer, lękliwy i radosny,
Zadrgała senność sfer, jak w narodziny wiosny3.
W tęczach świetlanych skier leżą na wód ogromie,
Wśród blasku, ciepła, mgieł złocistych, z wód kryształu,
Nagi niewieści kształt wynurza się pomału — —
Zdumienie zdjęło świat: przejrzyste milkną sfery,
Drżeć przestał róży kwiat, liliowe ścichły szmery,
Jakby zaklęta, woń stanęła skrysztalona
I w zadziwieniu w toń spojrzała nieb opona5.
I naprzód słońcu swój promieny uśmiech słała,
Potem przez modrą głąb powoli szła ku ziemi,
Znacząc swej drogi ślad kroplami świetlistemi,
I boski uśmiech śle niebiosom, lądom, wodzie,
A świat dziwował się przecudnej jej urodzie,
Blask ją osuszać biegł, woń obcierała z rosy,
U nóg jej śnieżnych legł ocean modrowłosy.
Zefiry pieszczą ją z zachwytu oszalałe,
ślizgają się od stóp po nogach jej do łona,
Całują piersi jej i szyję i ramiona,
Spijają perły pian z jej zagięć i, lubieżne,
W lotny okrążą tan jej uda smukłe, śnieżne,
Z wolna się suną wzdłuż jej pełnych biódr, a potem,
Ku ustom z wonią róż wzlatują nagłym wzlotem.
Złocisty szafir ócz7 owieją balsamiczne8,
I omdlewając już do stóp jej kornie padną...
A ona rękę swą podniosła światowładną,
I naga stała tam, a dziwna jej potęga
Aż do Hadesu9 bram nieprzekroczonych sięga,
I zadrżał wszeświat10 w krąg, bo z morskich głębokości,
Sprawczyni wyszła mąk najsroższych dla ludzkości.
- w okrąg — w koło. [przypis edytorski] ↩
- iścić się (daw.) — ziszczać się, spełniać się. [przypis edytorski] ↩
- narodziny wiosny — Tetmajer napisał wiersz pod tym tytułem, wykorzystujący identyczny rytm dwunastozgłoskowca. [przypis edytorski] ↩
- nieruchomie — dziś popr.: nieruchomo. [przypis edytorski] ↩
- opona (daw.) — zasłona. [przypis edytorski] ↩
- Afrodis — Afrodyta, grecka bogini miłości. [przypis edytorski] ↩
- ócz — dziś popr.: oczu. [przypis edytorski] ↩
- balsamiczny — o zapachu żywicy, wonny. [przypis edytorski] ↩
- Hades — w mitologii greckiej kraina umarłych. [przypis edytorski] ↩
- wszeświat — dziś popr.: wszechświat. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Narodziny Afrodyty · Okładka na podstawie: Cláudia*~Assad@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Narodziny Afrodyty · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/narodziny-afrodyty/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.