Loreva
Loreva

Utwór 3 z 3

IV

Odtąd szczęśliwi byliśmy i sami, 
Płynąc szwajcarskich jezior błękitami, 
I nie wiem, czy tam była łódź pod nami; 
Bom z duchy prawie zaczynał się bratać, 
Chodzić po wodach i po niebie latać; 
A ona tak mię prowadziła wszędzie! 
Ach! ona była jak białe łabędzie, 
Była jeziora błękitnego panią; 
Płynęła lecąc — łódź leciała za nią, 
Za łodzią jasność szafirowym szlakiem, 
Za tą jasnością rybek korowody, 
I wyrzucały się aż do niej z wody; 
I z takimeśmy płynęli orszakiem 
Uśmiechając się w błękitu krainie. 
Bo ona była jak wodne boginie: 
Miała powozy z delfinów, z gołębi, 
I kryształowe pałace na głębi, 
I księżycowe korony w noc ciemną... 
I mogła była1, co chce, zrobić ze mną. 
  1. mogła była — dawna forma czasu zaprzeszłego, oznaczającego czynność wcześniejszą od przeszłej; dziś: mogła. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W Szwajcarii · Okładka na podstawie: Hammer51012@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

W Szwajcarii · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trzy-poemata-w-szwajcarii/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis