Loreva
Loreva

Utwór 27 z 30

Pochwała ojcostwa

Pieśń napisana na uczczenie radosnego zdarzenia w rodzinie dyrektora „Zielonego Balonika”, a poprzedzona dwiema strofkami treści ogólnofilozoficznej.

Nuta: Danse du ventre1

Życie ludzkie na pozór 
to zwykły kawał, 
Lecz on nie jest tak prosty, 
jak by się zdawał, 
Ledwie się wyznasz na niem, 
Jużeś jest starym draniem: 
Kiedyś taki rozumny, 
Właźże do trumny... 
Jednakowo dla wszystkich 
świat ten się kręci, 
W mózgu zasad przybywa, 
a w żyłach rtęci... 
Reumatyzmy już łupią, 
Coraz bardziej jest głupio, 
Czują już nasze kości 
Przedsmak wieczności... 
Z czymże staniesz przed Stwórcą, 
miły Stasinku, 
Gdy napełnisz niebiosa 
zapachem kminku? 
Tam już skończy się blaga, 
Rozbiorą cię do naga, 
Nikt się tam nie przestraszy 
Białych kamaszy... 
Na początek spróbujesz 
łgać na potęgę; 
Wówczas Pan Bóg otworzy 
ogromną księgę: 
Stanisław Sierosławski — 
Odkrycia, wynalazki, 
I kobiece ramoty 
Każdej soboty... 
I Stwórca wyda wyrok 
zwięźle i krótko: 
Mój Stasinku, właściwie 
to jest malutko, 
Za to żeś żył tak marnie, 
Będziesz cierpiał męczarnie, 
Robił numer niedzielny 
W prasie piekielnej. 
Rozpłacze się Stasinek 
jak małe dziecię, 
Zacznie bąkać coś z cicha 
o kabarecie... 
Na to przyskoczą diabły 
I po twarzy wybladłej 
Lizać go zaczną, przy tem 
Głaszcząc kopytem... 
Jeden ciągnie za nogę, 
drugi za ucho, 
Wówczas widząc Stasinek, 
że już z nim krucho, 
Krzyknie głosem straszliwym: 
«Byłem ojcem szczęśliwym! 
Sił przelałem ostatek 
W siedmioro dziatek! 
Jedni czynią swe dzieła 
farbą na płótnie, 
Inni się nad marmurem 
pocą okrutnie, 
Lub gdy żądza ich zbierze, 
Smarują na papierze, 
Aby krew swych męczarni 
Sprzedać w księgarni! 
Laury takie nie skuszą 
duszy mej hardej, 
Nie mam dla tych igraszek 
nic prócz pogardy, 
Ja, z przeproszeniem waszem, 
Byłem nowym Fidiaszem, 
Rzeźbiłem żywe ludzie 
W niemałym trudzie! 
Właśnie kwili w kolebce 
siódma dziecina, 
Poprzysiągłem nie spocząć 
niżej tuzina, 
Niestety, śmierć zdradziecka 
Przerwała wyrób dziecka, 
Wydarła mnie, zbyt skora, 
Służbie Amora!» 
Jeden okrzyk podziwu 
w krąg się rozlegnie, 
By oglądać herosa 
niebo się zbiegnie, 
I w wielkiej chwale siędzie 
I dumne jego lędźwie 
Sławić będą hen z góry 
Anielskie chóry. 
I w wielkiej chwale siędzie 
I płodne jego lędźwie 
Sławić będą hen z góry 
Anielskie chóry!! 

Pisane w r. 1908.

  1. Nuta: Danse du ventre — Danse du ventre (fr.: taniec brzucha), utwór rozrywkowy, popularny pod koniec XIX w. Autorem melodii jest Sol Bloom (1870–1949), muzyk, później polityk amerykański. W wydaniu źródłowym podano tu melodię w zapisie nutowym. Tadeusz Boy-Żeleński pisze: Melodie zamieszczone w tym zbiorku zaczerpnięte są bądź z naszych popularnych, bądź też z paryskich motywów. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Boy-Żeleński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Słówka (zbiór) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slowka-zbior/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis