Źródło i licencja tłumaczenia
Śpiew lasu
zdobi starą angielską krainę,
między rzeszą tą drzewną nie ma lepszych na pewno.
ponad jesion i głóg, i dębinę!
O, przemożne to drzewa! Niechaj każdy im śpiewa!
Niechaj dusze otworzą się w głąb!
Niechaj w ranek śródletni1 miły śpiew nam uświetni
one2 drzewa: głóg, jesion i dąb!
nim się zbożny Eneasz4 narodził
a gdzie gleby są żyzne, tam miał jesion ojczyznę,
kiedy Brutus5 z Italii uchodził;
głóg nad łąką torfiastą Nowej Troi6 znał miasto,
gdzie Londynu założon był zrąb.
Przeto wnosić możecie, jak już dawno na świecie
głóg wyrasta i jesion, i dąb!
daje drzewce wyborne do łuku;
zasię drzewo olszyny bywa zdatne na obuw,
a pucharki wyrabia się z buku.
Lecz gdy łowy zakończysz i pucharek wysączysz,
a obuwie ci spadnie już z nóg,
pośród nędzy, frasunku nie poskąpi ratunku
ani dąb, ani jesion, ni głóg!
i choć wichry przycichną szalone,
on ku ziemi się nagnie, w łeb gałęzią cię smagnie,
zamiast dawać ci schron i osłonę!
Lecz czyś smutny, czy rzeźwy, czy od piwa nietrzeźwy,
skoroś zasnął, zwinąwszy się w kłąb,
śpij spokojnie i błogo i nie przejmuj się trwogą,
gdy cię strzeże głóg, jesion i dąb!
On by grzechem te czary mógł przezwać,
bośmy noc tę spędziły w głębi leśnych eremów7,
nowe lato chcąc zakląć, zawezwać!
Oto wieść tę radosną dla zasiewów i bydła
uroczyście zanosim w wasz próg:
że z południa już słońce przyleciało na skrzydłach,
wiodąc jesion, dębinę i głóg!
Dniu śródletni8! W rozbrzasku się kąp!
Do ostatnich dni świata niech się z Anglią pobrata
drzew tych trójca: głóg, jesion i dąb!
- śródletni — mający miejsce w środku lata. [przypis edytorski] ↩
- one (daw.) — owe, te. [przypis edytorski] ↩
- laty dawnemi — w dawnych latach; w dawnych czasach. [przypis edytorski] ↩
- Eneasz (mit. gr. i rzym.) — bohater mitów oraz eposu Eneida, napisanego przez Wergiliusza. Uciekinier ze zburzonej Troi i protoplasta Rzymian. W średniowieczu w Anglii wierzono, że wnuk Eneasza, Brutus, dotarł do Brytanii i założył tu Nową Troję. [przypis edytorski] ↩
- Brutus (mit.) — wnuk Eneasza, według legend cyklu arturiańskiego założyciel Nowej Troi w miejscu dzisiejszego Londynu i pierwszy król Anglii (nie należy mylić z Marcusem Iuniusem Brutusem, 85–42, przybranym synem i jednym z zabójców Juliusza Cezara). [przypis edytorski] ↩
- Nowa Troja — w średniowieczu w Anglii popularna była legenda, według której Brutus, potomek Eneasza, pożeglował na północ aż do Brytanii, pokonał władające nią olbrzymy i założył miasto Nowa Troja w miejscu dzisiejszego Londynu. [przypis edytorski] ↩
- erem (z gr.) — pustelnia. [przypis edytorski] ↩
- dzień śródletni (ang. Midsummer) — uroczyście obchodzone święto przypadające na dzień równonocy, tj. 20, 21 lub 22 czerwca na półkuli północnej, obchodzone jednak także tradycyjnie nocą z 23 na 24 czerwca; schrystianizowane jako wigilia Świętego Jana, czyli noc świętojańska. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Rudyard Kipling
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Puk z Pukowej Górki · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kipling-puk-z-pukowej-gorki/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Józef Birkenmajer
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.